't is druk in Halong Bay.....

Nadat de Unesco in 1994 Halong Bay had uitgeroepen tot werelderfgoed is het toerisme hier aardig uit de hand gelopen. Wanneer wij rond het middaguur aankomen in de haven lopen daar honderden mensen te zoeken naar de juiste jonk om mee door de baai te varen. In de baai aangekomen valt het echter reuze mee en zijn alle boten op een paar na uit het zicht. Wij zijn uiteindelijk (met onze gids) de enige 3 opvarenden op onze boot en kunnen daarom na de voortreffelijke lunch aan boord (veel vis natuurlijk) de rest van de tocht languit op het bovendek het prachtige landschap aan ons voorbij laten gaan. We hebben veel geluk; nadat we met grijze luchten vertrokken waren klaart het tijdens de lunch plotseling helemaal op!



Halong City is helaas niet meegegroeid met de baai. Het blijkt een vrij oninteressante stad te zijn (alleen de markt is - zoals overal - weer een hoogtepuntje!) en ook het hotel waar we logeren is meer dan matig (het ontbijtbuffet laten we dan ook bijna onaangeraakt….). Maar ja, wat wil je ook na alle verwennerij van de voorafgaande 4 dagen.

We reizen samen met een gids en chauffeur (dinsdag heen, woensdag terug naar Hanoi) en dat levert leuke gesprekken op, bijvoorbeeld over de kook- en eetgewoontes, muziek. Tijdens de rit (bijna 4 uur / 165 km) veel “gniffel-momenten" (zie het fotoboek bij de links om te zien wat er allemaal per motorbike vervoerd wordt!), maar ook een paar “bijna-dood-ervaringen”… In ieder geval geen tijd om ons te vervelen. Helaas heeft de chauffeur de gewoonte om – in plaats van pompend te remmen – pompend gas te geven; dat geeft na een poosje een wee gevoel in de maag…

In het reisprogramma staat dat we tijdens de terugreis een bezoek zouden brengen aan Thó Ha, a “ceramic village” De veronderstelling dat we dus gedropped zouden worden bij een keramiekwinkel is gelukkig helemaal onterecht. Het bezoek aan het dorp is juist ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de hele reis! Wanneer we uit de auto stappen lopen we een pontje op en belanden aan de andere kant van de rivier in een – laten we zeggen – zéér authentiek dorp. Aan hun reaktie te zien ziet de plaatselijke bevolking niet vaak “witneuzen” aan zich voorbij trekken. Ze zijn zeer gastvrij en we kunnen veel zien van de produktie van rijstnoedels en rijstpapier; het hele dorp is er druk mee bezig (ter voorbereiding op het grote Tet festival dat pas over een paar maanden zal plaatsvinden) Vlak voordat we met het pontje weer terug naar ‘onze tijd’ varen kopen we een lokale rijstkoek (met pinda’s kokos en sesamzaad) voor in de trein. Rond 7 uur ‘s avonds stappen we in Hanoi in de nachttrein voor een reis van 13 uur naar Hue.