Friday, November 30

Sodom & Gomorra


Onderweg van Hua Hin naar Sriracha was het gelukkig niet zo druk als ons voorgespiegeld was, sterker nog er was helemaal geen sprake van files rondom Bangkok. Na Bangkok stonden er 2 “tussenpunten” in het navigatiesysteem. De eerste was the Ancient City; de Thaise versie van het Openluchtmuseum in Arnhem.

Voornamelijk tempels en een paar dorpjes waarvan dan wel de originele opnieuw opgebouwd zijn, dan wel op schaal nagebouwd zijn. Zonder problemen hebben ze één van de belangrijkste tempels van Cambodja – de Preah Vihear – nota bene met de Thaise vlag erbij op spectaculaire wijze nagebouwd. Probleem is alleen dat de tempel toch echt in Cambodja staat (weliswaar vlak bij de grens met Thailand) maar dat wordt al jaren betwist door de Thai… Door de militaire schermutselingen ter plekke wordt toeristen zelfs aangeraden het gebied te mijden. We fietsen zo van tempel naar tempel, waarvan we een flink aantal op de originele locatie hebben bezocht. Leuk!
Het tweede tussenpunt heb ik via GoogleMaps ontdekt; de Hong Tong tempel, die boven de zee gebouwd is. Hier is het om de één of andere reden wel heel erg druk en rijden we mannetje aan mannetje. Heb nog nooit zoveel schoenen en slippers bij een tempel zien staan…


We overnachten in Sriracha (waar ooit de srirachasaus – ’n pittige chilisaus – bedacht is; de saus staat nu bijna op elke tafel als dipsaus). In en rondom de stad is blijkbaar veel Japanse bedrijvigheid, er wonen hier duizenden Japanners. Dus veel Japanse hotels, restaurants en karaokebars in de stad en ook Balcony Seaside is ’n Japanse aangelegenheid. Overigens, hoewel het hotel Balcony Seaside heet, is dit één van de weinige verblijfplaatsen zonder balkon…!

Sushi en andere heerlijke gerechten bij het ontbijt, ’n echte Japanse toilet met ’n uitgebreide bedieningspaneel voor het reinigen van “de achterkant en de voorkant”….. Zelfs een föhn om de boel te drogen; wat ’n genoegen! Blijkbaar hebben de meeste Japanners zo’n soort toilet in huis.


Ook maken we kennis met het Japanse badritueel: de onsen of ofuro. Het hotel heeft een onsen met een stuk of wat baden van verschillende temperaturen (de warmste is 45°C!) voor heren en dames apart. Heb gelukkig van tevoren wat YouTube filmpjes bekeken, want er zijn heel wat regeltjes waar je je aan dient te houden…
Tussen neus en lippen door hebben we in Sriracha ook nog 'ns de Angsila vismarkt, een Chinese tempel en de Hell Garden bezocht. Bij deze beelden meer smerige details dan de vorige keer (zie het fotoalbum...) Je wilt niet weten wat er in de hel met je kan gebeuren wanneer je overspel pleegt! Gelukkig staat er bij elke beeldengroep een grote bus zodat je met geld de vergeving  af kan kopen.

Helaas hebben we de Japanse restaurants misgelopen, want na ruim 3 weken was het voor Paul tijd voor 'n pizza. Gelukkig hadden ze ook een paar "Thaise smaken" op de kaart; de Tom Yum Goong  (zure garnalen soep) was uitstekend terug te proeven in de pizza! Bovendien mocht ik als tegemoetkoming bij de Big C  een heerlijk stuk blauwe kaas kopen; daar was ik nu weer aan toe!


Onze volgende etappeplaats is Pattaya, het Sodom en Gomorra van Thailand. De junta is er overigens druk mee bezig om hier een einde aan te maken en er ’n keurige stad van te maken. Maar Pattaya zonder gogogirls en -boys is haast niet voor te stellen. We logeren in het Holiday Inn Hotel aan de kustweg, op de 24ste (één na hoogste) verdieping. Het grote balkon - met uitzicht op zee - bungelt met gevaar voor eigen leven hoog boven het gedoe beneden. De verkeerschaos en het kabaal van al de hordes Russen, Chinezen en Indiërs gaat volledig aan ons voorbij; de kamer is een oase van rust en van alle gemakken voorzien (alleen het Japanse toilet ontbreekt helaas…). 'n Verdieping hoger is de executive lounge; daar kunnen we in alle rust (buiten) ontbijten, staan de hele dag koffie, thee en sandwiches klaar en is het tussen 18.00 en 20.00 feest met gratis hapjes en drankjes. De champagnekurken knallen geregeld… En dat alles met ’n schitterend uitzicht over de baai en zonsondergang! Zo komen we de vooravond de komende 5 dagen wel door.

room with a view....
't Is een ander soort Thailand dan we kennen van de andere regio's... (eigenlijk wisten we dat natuurlijk wel, te meer daar we hier in 2002 al eerder waren om te golfen) Zo bezoeken we de Sanctuary of Truth - een tempel volledig opgebouwd uit teakhout (en naar verluid zonder spijkers!) - en betalen bijna €15 per persoon entree; da's ongebruikelijk voor een tempel. Bovendien moeten we een helm op, omdat ze bezig zijn met reconstructies. (hout en zout water - de tempel staat direct aan  zee - gaan blijkbaar niet goed samen; er worden voortdurend onderhoudswerkzaamheden gepleegd) Overal wordt er hard gebeiteld aan al het houtwerk... Indrukwekkend, maar we hebben toch 'n beetje het gevoel een tikkeltje genomen te worden.... Alle andere money traps laten we voor wat ze zijn; de tijgers, het aquarium, het rubbermuseum (?) en de bloementuinen. Er is er toch één waar we intrappen: 'n paar golfbanen kunnen we niet weerstaan. Maar ja, duur en erg druk met veel langzame Koreanen....

En dan die schitterende - pas geopende - nieuwe shoppingmall "Terminal 21"; net als 'het zusje' in Bangkok staat het winkelcentrum in het teken van reizen (elke verdieping een ander bestemming in de wereld) en hier staan er 2 vliegtuigen voor de deur, één bijna in volle vlucht. Kijken, kijken en niet kopen!



Er is er nog één die we niet willen missen; de Tiffany's Show. The number one transvestite cabaret show in Asia! 'n Extravagante show met veel jurken, muziek en prachtige decors. Professioneel en vermakelijk! Alleen tijdens  het fotomomentje buiten (tijdens de show mag er niet gefotografeerd worden) zorgen de dames er op een agressieve manier voor dat ze voldoende honderdjes te pakken krijgen....Het enige minpuntje van de avond.

200 Thai Baht....


Friday, November 23

de val


Inmiddels zijn er 3 keer mannen over het plafond gekropen, op zoek naar “het beest”. Behalve 2 fikse gekko’s en wat muizenkeutels zien ze blijkbaar niets bijzonders; wij zijn er van overtuigd dat wat we over het plafond horen ‘stampen’ iets groters moet zijn… Om ons tevreden te houden zetten de heren een val met een lekker klein banaantje als lokmiddel op het plafond. Nu maar hopen dat het beest van bananen houdt; hij lijkt in ieder geval dol te zijn op elektriciteit, want we horen ‘m ’s nachts vlak boven ons hoofd in de slaapkamer met veel enthousiasme aan de inbouwspotjes knagen. A continuing story!

Behalve 5 rondjes golf en zo nu en dan een paar baantjes in het zwembad wordt er vooral veel gelummeld in Villa Lisa! De dagen beginnen al vroeg; we zitten al rond zonsopkomst (ongeveer 6 uur) buiten, de koelste tijd van de dag. Na het “kopje-koffie-krantje-ritueel” – begeleid door een kakofonie van tropische vogelgeluiden – doet Paul voor Kagerzoom z’n webmasterklussen (zo vlak voor de Algemene Leden Vergadering is er veel werk aan de winkel) en ik vis met ’t net de blaadjes en insecten uit het zwembad. De boodschappen, de autobiografie van Michelle Obama (wat ’n leuke vrouw en boeiend boek! Michelle for President!) en kokkerellen vullen de dag…


Normaal gesproken is golf een strijd tegen de baan of je tegenstander, maar hier spelen we tegen de hitte. De hoge luchtvochtigheid en de 34 à 35 °C zorgen voor een zwaar gevecht en na 18 holes zijn we werkelijk helemaal uitgeput. En dat terwijl de lieftallige caddies met onze tassen en watervoorraad lopen te zeulen…. Vanuit Nederland horen we dat er thuis een lekker koel briesje staat met temperaturen die zo'n 30 graden lager liggen; tja, ik weet wel waar ik voor zou kiezen...

Op donderdag  worden we door Cees uitgenodigd op Palm Hills, sinds een aantal jaar zijn homeclub. Hij kent de baan natuurlijk op z’n duimpje en zijn vaste caddie weet een paar prima dames voor ons op te trommelen. ’t Is fijn dat ze redelijk Engels spreken en veel verstand van zaken hebben. Dat ik op de par 3 achtste hole bijna m’n eerste hole in one sla is ook deels te danken aan haar juiste stokkeuze…

We lopen de vloer niet bij ze plat, maar het contact met Kees en zijn Thaise echtgenote Panjit  maakt het logeren in Villa Lisa (naam van z’n kleindochter) extra leuk. We horen alle ins and outs tijdens de borrel,  Panjit belt zo nodig golfbanen op om afslagtijden te boeken (zelfs daar spreken ze soms geen Engels), zorgt er voor dat de was wordt opgehaald en regelt dat binnen een paar minuten de tuinman/zwembadboy/manusje-van-alles op de stoep staat met een muizenval! Het instabiele internet heeft ze helaas niet helemaal weten  op te lossen… 

Vanmiddag had het stel (voortreffelijke!) oliebollen gebakken, die worden samen met een busje poedersuiker en een “gelukkig nieuwjaar” met Thaise tongval bij het zwembad afgeleverd! Een Nederlandse lekkernij onder tropische omstandigheden; we maken ze soldaat in de schaduw van de sala. Morgen gaan we samen een appeltaart bakken, dat heeft Panjit klaarblijkelijk nog nooit gedaan… 's Avonds worden we ter afscheid gefêteerd op een heerlijke sushi-maaltijd!


Dit weekend komt er een einde aan het gelummel en beginnen we aan de roadtrip naar het zuid oosten van het land. We hadden bedacht om op een rustige zondag onder Bangkok door te rijden, maar we zijn nu al van verschillende kanten gewaarschuwd dat juist zondag de drukste dag van de week is omdat de Bangkokianen – die in grote getale voor het weekend naar Hua Hin komen – op zondag al weer vroeg vertrekken om de verkeerschaos rondom de hoofdstad voor te zijn. Nou ja, we vertrekken rond negen uur en zullen wel zien…

De reis gaat langs de kust richting het zuiden via Sriracha (ja, van de saus!) (Balcony Seaside; 25-26/11), Pattaya (Holiday Inn; 27 /11-1/12), Rayong (Holiday Inn; 2-3/12) naar Koh Samed (Koh = eiland) (Samed Villa Resort; 4-6/12) en Trat (Rimklong Boutique Hotel; 7/12). 

Vervolgens 5 heerlijke dagen op Koh Chang (Chang=olifant) (AWA Resort; 8-12/12) en dan weer terug richting Bangkok via Chantaburi (BaanLuang Rajamaitri Historic Inn; 13/12 en Pimdara; 14/12), Khao Soi Dao (Chatrium Golf Resort 15-16/12), Sakaeo (Chantra Hotel; 17/12) en Chachoengsao (the Brown House Hotel; 18/12.! 

De laatste 3 dagen logeren we in Bangkok in the Amara, in een Club Room inclusief toegang tot de clublounge en dat is feest!! Al met al ’n mooie tocht, me dunkt. Het rondje is weer met veel beleid samengesteld en de hotels na uitgebreid vergelijken geboekt.

                         

Monday, November 19

het beest...


Dat zou zo maar de titel van een horrorfilm kunnen zijn…. En eerlijk gezegd lig ik er wel eens wakker van! Tijdens de mooiste tijd van de dag – tussen kwart voor en kwart over zes ’s avonds – wordt het van licht plotsklaps donker. Vlak daarvoor beginnen alle vogels luidruchtig te kwetteren en fluiten, komt de wodka uit de vriezer en wordt het buiten langzaam aan iets koeler. Maar dat is ook de tijd dat “het beest” als een wilde en met heel veel kabaal over de plafondplaten begint te rennen. We hebben geen idee wat voor beest het is (hebben ’t nog nooit gezien) en misschien is dat ook maar het beste… 

(de gekko in 2016)
Volgens buurman Kees is het een gekko, en hoewel we 2 jaar geleden inderdaad zo nu en dan een flink exemplaar uit de dakgoot hebben zien kruipen, maakt ‘ons’ beest meer lawaai dan een gekko met z’n schattige ‘kleef-voetjes’ zou kunnen produceren. Om 5 uur ’s ochtends wordt-ie weer wakker en gaat weer flink te keer en hoor ik ‘m door de dakgoot schuifelen…

Met enige regelmaat staan er Thaise filmpjes op YouTube van enorme varanen in badkamers en pythons en cobra’s die via het riool in wc-potten belanden. Menig heerschap is dan ook in z’n kruis gebeten… Aan dat soort filmpjes dan maar niet al teveel denken!

Over slangen gesproken; toen ik onlangs iets uit de auto ging halen stond ik op het pad naar huis bijna op een slang.. Eerlijk gezegd was het een slangetje, maar wel gifgroen en volgens de buurman zijn alle groene slangen in Thailand giftig. Ben sinds die keer wel iets voorzichtiger als ik richting auto ga….



Nog meer horror tijdens ons ritje van afgelopen zondag! We hebben een stuk of wat Wats bezocht in de omgeving van Hua Hin en bij de Wat Chang Thaeng Krachat belandden we - zoals een enkele keer eerder - in een bizarre beeldentuin met afschuwelijke scenes uit de hel. Bloederige taferelen, afgehakte ledematen, martelingen; allemaal om (jongere) bezoekers te laten zien wat er gebeurt als je je bezondigt aan één van de 6 hoofdzondes. Zo mag je niet stelen, geen dieren mishandelen, geen buitenechtelijke seksuele activiteiten hebben en geen alcohol, sigaretten en verdovende middelen gebruiken. Alleen die laatste zonde al zal er voor zorgen dat het razend druk is, daar in de Boeddistische hel....


Extra spanning - maar dan pas over een paar weken in Bangkok - op de glazen vloer van het ruim 300 meter hoge 'observatory' van de Mahanakon Tower. Voor iemand met hoogtevrees, zoals ik, zal dat geen genoegen zijn.... Maar wel spectaculair!!

De toren is al een aantal jaren in gebruik, maar het 3 verdiepingen tellende uitkijkgedeelte is pas afgelopen weekend met veel bombarie geopend. Ik heb al een paar keer via Messenger gevraagd wanneer de Skywalk open zou gaan en dat werd telkens een kwartaal uitgesteld. 't Laatste bericht was dat het Q4 van 2018 zou worden geopend en dat is nu dus gelukt.... We logeren in Bangkok trouwens schuin tegenover de Mahanakon Tower en hopen mooi uitzicht te hebben op het gebouw. Overigens was de eigenaar van de toren de schatrijke Thai die onlangs bij een helikopterongeval in Engeland om het leven is gekomen.

Jasses...! (foto: Bangkok Post)
Zo valt er hier altijd wat te beleven!

Monday, November 12

spicy & wet


Ondertussen is het al weer een week geleden dat we onze intrek hebben genomen in Villa Lisa, we zijn nu inmiddels voor de vijfde keer in Summerland. De eerste paar dagen voornamelijk niets gedaan; gezwommen, gelezen en boodschapjes gedaan. 

Dat was een mooie manier om te wennen aan de Tropen, de jetlag weg te slapen en de darmen weer een beetje op gang te laten komen. (volgens Paul was ’t m’n omelette met oesters op de nachtmarkt, maar ik verdenk de Som Tam – extreem pittige papaya salade – in de foodcourt van Blue Port ervan. Die was zóóó pittig (en ze vroeg nog wel zo lief of ik het spicy wilde hebben; yes, please!), daar brand je alles mee kapot… ’t Lijkt ondertussen weer onder controle! En hij ziet er zo onschuldig uit, hè? (die zwarte dingetjes zijn gefermenteerde krabbetjes; zou ook zomaar de oorzaak kunnen zijn...)

Som Tam

Op vrijdag leek de moesson weer terug te komen; een onweers-/regenbui van bijna 24 uur! De weersverwachtingen gaven wel veel regen aan, en de Thai Meteorological Department voorspelde niet veel goeds voor de zuidelijke provincies, maar ja dat nemen we meestal met een korreltje zout… Dat was deze keer niet terecht! Zelfs de hoofdwegen van Hua Hin waren overstroomd (er was sprake van de heftigste overstromingen in de regio sinds jaren, dus we hebben het dorp maar gemeden.


Toen op zaterdag de laatste druppels vielen hebben we de stoute slippers aangetrokken en zijn naar de markt gegaan. Voor heerlijke zoete mango’s, ’n kammetje kleine bananen (er hangen trouwens ook bananen in de tuin, maar die zijn nog net niet rijp) en m’n favoriete winkeltje “Salma Curry”. ‘Heb geloof ik al eerder dit jonge stel, die met emmers vol met verschillende curries en chilis op de oude overdekte markt staan,  geprezen. Zelfs als je voor € 0,25 massamancurry komt halen blijven ze vriendelijk en wordt ’t prachtig ingepakt. 
En je kan ze – ik denk als enigen op de Chatchai markt – volgen via Facebook en Instagram…. Die twee hebben zich goed in de markt gezet!
Jammer genoeg kunnen we niks meenemen naar huis, want na onze weken in Hua Hin gaan we nog 4 weken reizen en het spul moet gekoeld bewaard worden.

De massaman currypaste had ik nodig voor een heerlijke Massaman Curry met kip, en met deze curry paste was het lekkerder dan ooit! (recept van Hot Thai Kitchen Pailin “Pai” Chongchitnant: https://hot-thai-kitchen.com/massaman-curry/  is erg makkelijk te maken!)



Over in de markt zetten gesproken... Ik krijg de indruk dat de nieuwe koning nu flink aan de weg timmert. Niet alleen zijn er inmiddels bankbiljetten en munten met zijn beeltenis maar ook alle portretten van de oude koning in de straten zijn ondertussen vervangen door de nieuwe (al dan niet gefotoshopt?). Al blijft de oude telkens ook nog veel in beeld! Zo is er in het dorp een tientallen meters lange muur door verschillende schilders voorzien van allerlei portretten en facetten van Buhmibol. Mooi!


Na de zondvloed van het afgelopen weekend is het nu weer prachtig winterweer (al zou de luchtvochtigheid nog 'n stukje mogen zakken...) en hebben we een mooi rondje op Lake View achter de rug. Morgen mogen we - ik zou haast willen zeggen traditiegetrouw - meespelen met de Power Tee wedstrijd op Banyan; gezien het aantal duikboten en pro's dat hier aan deelneemt maken we weinig tot geen kans, maar het is wel een prima gelegenheid om op voordelige manier een rondje op de mooiste baan van de regio (en er wordt zelfs gezegd van Zuid-Oost Azië; ze zijn onlangs weer flink in de prijzen gevallen) te lopen. En ook nog 'ns lekkere Thaise hapjes toe! 'Vind het niet erg om niet in de prijzen te vallen in dit geval...


Wednesday, November 7

Lek & Bon



’t Is telkens weer even doorbijten, wanneer je na ’n half uurtje vliegen op je schermpje ziet dat je nog 5600 mijlen en ruim 10 uur voor de boeg hebt… Maar ja, de vlucht is – zoals de Taiwanese piloot van EVA Air ons al had beloofd – very smooth. En dat in combinatie met de zeer ruime zitplaatsen die horen bij de “Premium Economy Class” zorgt er voor dat we flink wat uurtjes kunnen dutten. Dat maakt zo’n lange nachtvlucht ’n stuk prettiger! Bijkomend voordeel van de Premium Economy Class is dat de koffers en golftassen als eerste van de band af komen rollen; we staan – eenmaal in Bangkok – dus binnen no-time bij het kantoortje van Hertz.

Daar krijgen we een gloednieuwe Honda City (met 59 kilometer op de teller) mee; de guitige knul achter de balie zegt “we just bought new car!”.  Hij schiet bovendien in een stuip wanneer-ie ziet dat we ‘m pas over 7 weken komen terugbrengen; zijn eigen vakantie duurde maar 6 dagen…. We zijn nog wel even bezig met het verwijderen van alle beschermmaterialen en hopen maar dat we ’m eind december zonder kleerscheuren kunnen inleveren.

We logeren de eerste nacht – vaste prik – vlakbij het vliegveld; 10 minuten rijden, 4 afslagen naar links en één lastige u-turn, meer is onverantwoord na bijna 11 uur vliegen, me dunkt…. De volgende ochtend beginnen we al vroeg fris en fruitig aan de toeristische route naar Hua Hin. De eerste stop is nog voordat we Bangkok gepasseerd zijn. Het Erawan Museum – gebouwd als een kolossale olifant met 3 koppen – zien we elk jaar vanaf de snelweg als we van het vliegveld naar het centrum (of vice versa) rijden en is één van de toppers van Bangkok. Maar omdat het ver uit de stad ligt en tot voor kort slecht met openbaar vervoer bereikbaar was,  was het er nog nooit van gekomen. Nu nemen we de afslag van de snelweg, klimmen via een wenteltrap door één van de poten naar een bijzondere tempel in de romp van het beest en rijden daarna door naar een vissersdorpje aan de kust.


Ook tijdens deze 7 weken hebben we weer een paar bijzondere tempels op het programma staan. Meteen tijdens de eerste dag een hele onconventionele; aan de kust - tussen de zoutvelden - staat sinds kort een tempel in de vorm van een enorme boot ter ere van de zeelieden en vissers. Je kan naar het dek/dak klimmen voor een mooi uitzicht over de zoutvelden. (zie fotoalbum hiernaast) Bijzondere architectuur met een paar geinige details!

Omdat Villa Lisa de eerste 2 dagen nog niet beschikbaar is logeren we 2 nachtjes in het Loligo Resort, aan het strand. Leuk – boutique – hotelletje, maar dat strand is wel een dingetje; tijdens dit seizoen is er overdag door de vloed geen strand, ’s nachts daarentegen is het reuze breed…. Terwijl we ’n ochtendwandelingetje maken over het strand komen we ternauwernood aan bij Khao Takiab, terug moeten we door het dorp…

Maandagochtend hebben we vroeg een afslagtijd op Sea Pines (geboekt via Golfsavers: https://www.golfsavers.com/  Gemakkelijk en voordelig!). Wanneer we uitchecken zegt de vriendelijke receptioniste van Loligo dat één van onze banden a little empty is. Nou ja, zeg maar  gewoon: lek! Eén van de beveiligingsmannetjes helpt ons met het wisselen van de banden en al gauw blijkt dat een enorme spijker de oorzaak van alle ellende is. Toch nog op tijd bij Seapines blijkt – wat ’n toeval – dat de naam van m’n caddy ‘Lek’ is. De dame van Paul heet ‘Bon’; die hebben we tot op heden gelukkig nog niet gekregen….


Na afloop van het rondje Sea Pines zijn 3 garagisten zo’n 20 minuten bezig met de reparatie van het lek. We rekenen Thai Baht 200 (= €5) af; dat gaan we maar niet indienen bij de verzekering…