bijna 90.000 stappen in Londen...

fotoalbum Londen 2024     

fotoalbum bekijken?

  Om m'n hele album van Marokko te kunnen bekijken klik op deze link  https://myalbum.com/album/eE3yfPY3wb2p/

insjallah!

De route van Ouarzazate naar Marrakesh gaat dwars door het Atlasgebergte, een stuk of wat leuke Berber dorpjes en prachtige vergezichten, met als hoogtepunt de Tizi n'Tichka Pass. Na de wereldbekende bochten in de Dadès-kloof hier toch zeker het een-na-mooiste bochtenwerk van Marokko. Voordat we de bergen in gaan maken we een tussenstop bij Aït-Ben-Haddou de meest bekende (en mooie?) kasbah van het land denk ik. Erg toeristisch en dus bij voorkeur wandelen door steegjes zonder tapijten- en keramiekverkopers wandelen. 

Op verschillende plekken hangen er - met veel trots - lange lijsten van films en tv-series die er zijn opgenomen. James Bond en Indiana Jones alla, maar van The Game of Thrones hebben we geen aflevering gezien.... Nu maar hopen dat de nieuwe film van de ster waar we onlangs "mee dineerden" een succes zal worden; het is een religieuze film. Grote kans dat we 'm gaan missen.

Het laatste stuk van de rit in Marrakesh (of zoals ze zelf schrijven Marrakech) was weer tamelijk heftig. Je treft hier - in tegenstelling tot in Thailand - waarschijnlijk geen dronkenlappen in het verkeer, maar echt autorijden kunnen ze niet allemaal even goed. Verder veel paardenkarren en zwaarbeladen ezeltjes op de weg. Toch weer heel aangekomen; helaas was dat - op advies van de verhuurder van het huis - op een klein parkeerplaatsje naast het koninklijk paleis met auto's 3 rijen dik met als gevolg dat je je sleutel achter moet laten zodat ze kunnen schuiven met de voîtures. Dat we dat met onze huurauto vanzelfsprekend eigenlijk niet wilden begreep niemand, ook niet de verhuurder van het Airbnb pand... Hadden niet veel keus en na 3 nachten bleek gelukkig dat er niets gebeurd was! Veel erger waren de gevolgen van de aardbeving van 8 september 2023. Naast bijna 3000 doden zijn er in Marrakech veel gaten gevallen in de oude medina en worden ook nog veel gebouwen gestut. 't Lijkt dat er eindelijk bouwwerkzaamheden zijn begonnen voor de heropbouw.

Dar Yassmine (Airbnb) was ook werkelijk heel bijzonder: 3 verdiepingen (beneden zwembad (heerlijk om af te koelen na uren wandelen), keuken, eetkamer en bibliotheek / 1e verdieping 2 slaapkamers met elk een badkamer / 2e verdieping heerlijk terras en wasmachine) In de binnenplaats met het zwembadje stonden een mandarijnen- en een citroenboom, waar elke avond verschillende vogeltjes in neerstreken en tsjilpten dat het een grote lust was. Net als in Fez kwam er rond 8 uur een dame - zij sprak helaas geen Engels - om het ontbijt te bereiden en om de kamers en rest van het huis schoon te maken. En als wij halverwege de middag weer terugkwamen van de wandeling was ze er vaak nog. Da's erg ongebruikelijk bij Airbnb's en qua  privacy ook onplezierig.

We vertrekken zaterdagochtend vanuit Marrakesh naar Essaouira en arriveren rond half vier aan de kust; een boetevrije ritje en met als tussenstop weer 'ns "la Cave" voor biertjes, wodka en wijn... Het voelt 'n beetje zoals vroeger 'n bezoek aan de sexshop; je komt dan ook ergens aan de achterkant van de Carrefour het gebouw uit.... We krijgen die middag een korte bui over ons heen, maar later horen we dat het in Marrakesh noodweer is geweest die dag.  Kolkende straten, waarschijnlijk 'n blubberige boel en we vragen ons af hoe het gaat met Dar Yassmine, de heerlijke binnenplaats en het verkoelende zwembadje!

Het is een leuk stadje met een wat overzichtelijkere medina dan in de andere steden; ook mindere opdringerige verkopers en mannetjes die zich aanbieden als gids. Wel net als in alle andere steden en dorpen de "parkeermannetjes" met hun gele hesjes die elk een stuk weg als territorium hebben en daar alle auto's in de gaten houden. Het is ook wat relaxter, misschien ietwat hippieachtig. Met fancy restaurants maar ook een hele rits eenvoudige vistentjes aan de haven; zo uit zee op je bord voor een habbekrats.(een bord met 6 grote sardienen voor €4!) Ook een paar oesters naar binnen geslobberd op de vismarkt die elke dag na terugkomst van de visbootjes veel klanten (en kijkers) trekt.

De lange rit van Essaouira naar Casablanca verloopt niet geheel boetevrij; de klojo's staan met hun radarpistool te mikken op de plek waar het 60 km bord staat. Je mag dus op het moment je het 60km-bord bereikt niet harder rijden. Tja, weer € 15,00 ingeleverd bij de arrogante kwast...

Bij het professionele verhuurbedrijf dat het  Airbnb appartement beheert is niet erg professioneel bezig; bij aankomst blijkt dat de beloofde parkeerplek in een prachtige parkeergarage niet meer bestaat. Dat zouden ze al maanden geleden hebben verwijderd, maar het staat nog steeds op de listing/advertentie van het appartement. Balen dus! De mevrouw (manager) die we telefonisch spraken zei dat ze er binnen 2 minuten zou zijn: we hebben haar niet gezien... Dus de auto buiten geparkeerd en juist nu treffen we een doodstomme parkeermannetje. Dat communiceert lastig, maar met behulp van wat mensen uit de straat hebben we alles goed afgesproken, zelfs dat hij de auto gaat wassen.(en dat is hard nodig!) De volgende ochtend glimt hij dan ook van alle kanten; helaas regent het 's avonds en neerslag zal hier waarschijnlijk standaard met Sahara-zand zijn. Ach ja, daar kan hij niets aan doen!

Maar er is één ding dat alles goed maakt: het uitzicht op de prachtige Hassan II Moskee vanaf ons balkon.

Tijdens onze tour in de moskee horen we dat het de 2-na-grootste moskee ter wereld is (na Mekka en Medina in Saoedie Arabië), maar dat zij de hoogste minaret (200 meter) ter wereld hebben....Joepie!

Wie wel heel professioneel bezig is is de restaurant-eigenaar op een markt: ik heb een lijstje met allerlei Marokkaanse gerechten en er zijn er nog 1 of 2 af te vinken. Ik vraag 'm of hij Briwat (een gerecht van bladerdeeg met vlees en vis) serveert en voor we het weten rent hij de markt in en komt terug met een enorme hoeveelheid briwats. Aha, home made! Hij flanst er zelf nog het traditionele pittige sausje bij en regelt een mooi pot Marokkaanse muntthee (met suiker). Tweede hoogtepuntje (na het bezoek aan de moskee) van de dag!

Heel andere - modernere - stad dan alles wat we gezien hebben. De stad heeft een gloednieuw tram-systeem, mooie winkelstraten en wat vooral opvalt is dat er heel veel (jonge) dames zonder hoofddoek op straat zijn.

Onderweg naar Tanger bezoeken we Asilah; een dorp waar elk jaar een festival met muurschilderingen wordt gehouden. Na een jaar worden de muren weer wit gekwast en brengen verschillende artiesten weer nieuwe muurschilderingen aan. Leuke tussenstop.

Na allerlei verblijfplaatsen van tent (Merzouga) tot statige stadshuizen (Fez en Marrakech), eenvoudige hotelletjes (Boulmane, en Chefchouane) tot een comfortabel boutique hotel (Ouarzazate) en Airbnb-onderkomens (Essaouira en Casablanca) nu voor het eerst in een Guesthouse (met 2 kamers) net onder Tanger op het platte land met uitzicht op het strand. Gerund door een Marokkaan en een Nieuw Zeelandse met mooie verhalen over beide "thuislanden". Prima plek om de stad en omgeving te bekijken. We waren er vanuit gegaan dat we geen imams zouden horen in deze contreien. En dat klopt!

Hier kraaien er een stuk of wat hanen om ongeveer  de zelfde tijd (rond 6 uur) de goegemeente wakker! 

Het was een bijzondere reis, heel afwisselend, veel mooie momenten en bijna alle (heerlijke) gerechten van m'n lijstje afgevinkt. Groot voordeel van het guesthouse is dat het morgenochtend vroeg maar 15 minuten rijden is naar het vliegveld. 

Halverwege de middag zijn we morgen weer thuis, insjallah!

Na 3 hectische dagen Fez reizen we door naar de muisstille woestijn bij Merzouga. De rit in één keer zou zo’n 9 uur duren dus we hebben een tussenstop ingebouwd in Er Rachidia. Ik had het idee dat het een rustig Berber-dorpje zou zijn, maar het bleek een drukke stad te zijn met veel volk uit de wijde omgeving. Maar wel even lekker zwemmen en uitgerust, ’n lekker Marokkaans ontbijtje (standaard veel zoetigheid, 1 driehoekje “la vache qui rit”, wat olijven, dadels en een eitje) en de volgende dag weer verder.

De eerste etappe was ook al iets langer dan gepland. Dat komt deels door de drukke ochtendspits van Fez, maar ook door het feit dat het voornamelijk tweebaanswegen zijn richting het zuiden en er veel vrachtwagens onderweg zijn. Ook zijn er om de haverklap politieposten (tientallen…) die je binnen 100 meter moet benaderen van 60 tot 40 tot 20 km per uur en uiteindelijk moet je stil staan voor een stopbord. Onze buurtjes hadden dat niet gedaan en hebben ons gewaarschuwd dat je een bon krijgt als je door rijdt; stoppen en wachten tot je doorgezwaaid wordt! Daarvoor dus geen bon gekregen, maar wel een bon voor een snelheidsovertreding (69 in plaats van 60) De snelheid verandert zo nu en dan ook om de 100 meter! Eigenlijk is dat levensgevaarlijk want je blijft naar je dashboard kijken in plaats van naar het verkeer. Awel, de schade bleek bescheiden te zijn DHS 150 (zo’n € 15,00), maar wel weer 20 minuten verder.

Halverwege de middag worden we door Ismael bij het pick-up point aan het begin van de woestijn opgepikt met z’n 4x4. Aardige knul en goede chauffeur met z’n teenslippers aan en met één vinger sturend terwijl hij met de andere hand belt en appt terwijl we door ruw terrein rijden. Maar niet over nadenken en riemen vast (is niet nodig vindt-ie…). De volgende dag rijden we zo’n 5 uur met hem rond in de woestijn en blijkt het dat hij – op bezoek bij een nomaden familie – ook mooi op z’n Marokkaans thee kan schenken!

De tenten ( 8 in totaal met zo’n 14 gasten elke nacht) zijn overdag bloedheet, maar koelen ’s avonds heerlijk af zodat ik zelfs het deken uiteindelijk over me heen trek. Eenmaal buiten wordt je aangevallen door honderden vliegen, maar ook daar kan je aan wennen. En het wordt altijd weer half zes. En hoewel ze zelf alleen Berber Whisky (muntthee…) en wat frisdrankjes en water serveren, mogen we zonder problemen de meegenomen blikjes bier en Jonge Bols in hun koelkast leggen. 

De bezigheden bestaan voornamelijk uit kameeltochtjes (er zijn eigenlijk alleen maar dromedarissen, maar zij en de kamelen heten in het Engels allemaal “camels”) of wandelingen de duinen op voor de zonsondergang en zonsopkomst. Dat is werkelijk een wonderbaarlijke ervaring en de duinen zorgen echt voor wow-momenten! Bovendien hebben we veel mazzel met 2 mooie zonnige dagen. Dat was op onze vertrekdag wel anders. Het heeft bovendien onlangs 2 keer erg veel geregend (en ze verwachtend komend weekend nog meer neerslag); de afgelopen 10 jaar heeft het niet meer geregend. Ismael heeft in 2013 voor het laatst regen gezien…. Nu zie je de woestijn op verschillende plekken langzaam groen worden en over een paar weken verwachten ze veel bloemen. Ook zijn er verschillende meertjes ontstaan. Bijzonder om de Sahara groen te zien!

onheilspellende luchten en wegtrekkend noodweer...

De volgende bestemming is de Dadès-kloof; al weer zo’n mooie plek. Onderweg worden de luchten steeds onheilspellender; uiteindelijk een paar kleine buitjes en gelukkig de laatste stuiprekkingen van heftig weer. Ze zijn overal al begonnen met het verwijderen van de modder van de overstromingen. De regen trekt verder naar de woestijn...

Bij aankomst in het Hotel Riad Bahammou is de voertaal - zoals gebruikelijk - Frans en ik kan me daar met wat lef wel aardig uit m'n woorden komen. Maar op een gegeven moment vroeg ik de receptionist  of hij wellicht Engels sprak. Hij barstte in lachen uit en zei dat-ie prima Engels sprak en net als ik moeite had met Frans. We hebben wat afgelachen en bij vertrek omhelsd; maar dat kan ook zijn omdat-ie een goeie review wil hebben bij Booking.com. Ook de Gouvernante en Ismael hebben meerder keren gevraagd om een review. Nu was ik al van plan om voor beiden een hele goeie review te schrijven, maar het kost altijd veel tijd dus dat moet maar even wachten. Het is duidelijk dat de concurrentie groot is ondanks het grote aantal toeristen.Ook vanuit de kloof een 3-uuur durende – wandeling naar de Monkey Fingers gemaakt. Ruim 18.000 stappen maar zeer de moeite waard: werkelijk ‘n schitterende en bijzondere bergketen. Wow!

Hotel Riad Bahammou

Vandaag (dinsdag 8 oktober) de Route van de 1000 kasbahs gereden. De meesten vanuit de verte gezien maar in Skoura de  Kasbah Amridil bezocht.Eindbestemming van die dag is Ouarzazate; de stad van de filmindustrie van Marokko. De prachtige kasbahs in de stad zijn regelmatig achtergrond van films als Gladiator, James Bond, Indiana Jones en series als Game of Thrones. 

Nadat we wat alcoholica aangeschaft hebben bij de plaatselijke Carrefour zijn we aangekomen bij de mooiste kasbah  van onze hele reis: Kasbah Tamsna. Een boutique hotel met 14 kamers. Echt geweldig en jammer genoeg voor maar één nacht. Daar horen we van andere reizigers dat hun bezoek aan de woestijn geannuleerd is in verband met overstromingen. Mazzel gehad!

Ik zag dat de komende weken geen kamers beschikbaar zijn in het hotel; bij het vertrek horen we dat er binnenkort een Amerikaanse film wordt opgenomen en dat de crew alle kamers zal bezetten. En ook dat we gisteren bij het diner de filmster Sam Worthington hebben zien zitten. Hoofdrolspeler van Avatar 1 en 2, dus geen wonder dat we hem niet herkennen....

Morgen weer naar de hectiek, nu van Marrakesh. Ook daar hebben we een bijzondere Riad -inclusief zwembadje en midden in de medina - voor onszelf (via Airbnb).

groeten vanachter de laptop en de granaatappel

Het Transavia toestel waarmee we in 3 uur naar Tanger vliegen is één van de weinige vliegtuigen die landen op het vliegveld die dag. Paspoortcontrole dus fluitje van ’n cent en de koffers liggen rap op de band. En daar komt bij dat “Auto Union” ook nog een fijne meevaller heeft: in plaats van de geboekte Dacia krijgen we een gloednieuwe MG met  nog maar 4000 km op de teller en een enorme kofferbak, waar wel 4 koffers in passen. Het is altijd fijn als je geen bagage op de achterbak hoeft te leggen tijdens een tussenstop tijdens een lange rit of zoals we nu de auto niet mee kunnen nemen naar het tentenkamp in de Sahara en de auto (met bijna alle bagage) ergens in de middle of nowhere moeten achterlaten in de woestijn….

Tetouan; de eerste soukh en eerste moskee....

De eerste (tussen-)stop  in Tetouan is niet helemaal succesvol verlopen. Het bezoek aan de eerste souk van de reis was leuk en we zijn niet verdwaald in de medina. Ik kan me zo voorstellen dat dat makkelijk kan gebeuren met die kronkelige steegjes. Het probleem was dat de alcoholwinkel van de Carrefour dicht is op vrijdagmiddag…. Gelukkig hebben we op Airport Rotterdam 2 flessen jenever en rosé ingeslagen. Zo gaan we het wel halen tot Fez na de eerste bestemming in Chefchaouen 😊.

Daar aangekomen was duidelijk dat we het Aparthotel Dar Nowara  recht tegenover een grote moskee ligt. Dus 5 keer per dag de oproep tot gebed (de azaan); alleen de eerste van de dag (da’s momenteel rond half zes ’s ochtends) is minder prettig. Gelukkig is er een tijdsverschil van één uur, waardoor we voorlopig nog denken dat het dan half zeven is… We zijn sowieso een beetje van slag door een slecht geslapen nacht voor de vlucht; gaat altijd mis met een wekker op 4 uur! (trouwens, we hebben in Casablanca een Airbnb-appartement recht  tegenover de grootste moskee van Marokko (Hassan II biedt plaats aan 120.000 gelovigen!) Het is trouwens ook de enige moskee die toegankelijk is voor niet-moslims) Overigens is Dar Nowara een prima hotelletje gerund door 2 tandeloze oude mannetjes.

de overburen

Voor de wandeling in Chefchouaen zijn we in ieder geval vroeg genoeg; geen wachttijden bij de meest populaire locaties voor de influencers. En foto’s maken zonder Chinezen in beeld is nog geen enkel probleem. Leuke stadje en een gemoedelijke sfeer. Je kan er eten voor een habbekrats  (komt natuurlijk ook omdat je alleen bubbels (mineraalwater) drinkt). En bij de fancy restaurants – zoals de keten van Cafe Clock van een Britse kok (in Chefchaouen, Fez en Marrakesh) – betaal je wat meer maar dan eet je wel een hamburger van kamelenvlees. Je moet er vroeg zijn; we hebben een paar influencers bijna in tranen zien uitbreken toen bleek dat er geen plekje aan de rand van het balkon over was.

De eerste avond maakte ik kennis met de slakken meneer; een heel verhaal over zijn slakken en Meknes (250 km verderop) waar hij en zijn ouders wonen. De ‘babbouche’ stond hoog op mijn lijstje en was heerlijk. Ik kreeg een gerechtje met kikkererwten  om te proberen; ook al zo lekker!

babbouche

Ondertussen zijn we beland in Fez en logeren in een geweldig Airbnb huis: Dar Eva. Het laatste stuk van de steegjes is nauwelijks mans breed, maar als je eenmaal door de deur stapt weet je niet wat je ziet! 

Een huis met 3 slaap-/badkamers, allerlei andere bijzondere ruimtes en een geweldige daktuin waar we elke dag ontbijt krijgen geserveerd door de “gouvernante”. Loubna zorgt niet alleen voor het ontbijt en het opmaken van de bedden maar heeft er ook voor gezorgd dat de poes - die gisteren het huis in glipte en voor veel consternatie (Paul is allergisch voor poezen) heeft gezorgd – het huis weer uit is. Dat was nog een heel gedoe met al die kamers en verdiepingen. Ze zegt dat-ie weg is; wij zijn nog niet overtuigd…. Zie voor alle foto’s: https://myalbum.com/album/eE3yfPY3wb2p/ .

Dar Eva

Ook in Fez is het soms lastig om de goede weg te vinden en om het extra moeilijk te maken wordt je door klojo’s verteld dat je verkeerd gaat. Lastig om ze van je af te schudden! Het makkelijkste en leukste is om je neus achterna te lopen; zo werden we bijvoorbeeld door muziek gelokt naar – wat later bleek – een doopfeestje op een klein pleintje met een groot gezelschap feestvierders. Vrolijke muziek en alle familieleden gaan op de foto met de ouders en de boreling en een enorme ram die door een paar gasten in de houdgreep wordt gehouden. Nadat iedereen was vastgelegd op de foto’s werd de ram op zijn rug gelegd en werd op vakkundige(?) wijze zijn strot doorgesneden…. Op het moment suprême heb ik mijn hoofd even omgedraaid. Alle andere gasten in feestkledij hebben het gebeuren op hun mobiele telefoon vastgelegd.

doopfeestje

Ondertussen is de temperatuur flink opgelopen. De komende dagen zal het boven de 35°C zijn. Hoe dat vanaf aanstaande vrijdag in de woestijn zal zijn zullen we wel zien. Ze zeggen dat het ’s nachts lekker zal afkoelen. Da’s wel zo fijn in zo’n tent! Ondanks dat het 'luxury camping' heet hebben de tenten volgens mij geen airconditioners... https://tassililuxurydesertcamp.com/

We zijn overigens erg blij met ons gloednieuwe reis-Nespresso-machientje. Niet alle geboekte hotels/Airbnb -huizen zijn voorzien van een Nespresso apparaat, dus dit was een goeie aankoop. En hij staat ook zo leuk tussen al die tajines…. Wel fijn dat we een flinke hoeveelheid cups in de koffers hebben gemikt; ze kosten hier over het algemeen het dubbele… (kan de dubbele kosten van de alcoholica een beetje goedmaken 😉)

In Fez was de “La Cave” (de Gall & Gall van de Carrefour) wel open, dus we hebben flink kunnen foerageren. Echt feest was het niet: een fles wodka kost hier €40 in plaats van de €18 in Nederland…

 

Nespresso apparaatje van Koffiemaatje

.....VERS VAN DE PERS -------VERS VAN DE PERS -----VERS VAN DE PERS.........

De gouvernante maakt niet alleen ons ontbijt klaar en doet niet alleen al het onderhoud aan het huis, maar ze staat ook binnen 2 minuten naast ons bij de ATM in de grote shopping mall van Fez (Bojr Fez). Dat k*t apparaat heeft vanmiddag onze kaart ingeslikt en hij is met geen mogelijkheid weer naar buiten te krijgen; ik bel haar om hulp bij het telefonisch vertalen van het één en ander. Maar als een ware James Bond scheurde ze achterop de motor van haar man dwars door Fez naar de shopping mall. Ze vindt uit dat als we naar het hoofdkantoor van de bank zullen gaan dat we dan de kaart volgende week kunnen komen ophalen. Duh! We hebben 'm afgeschreven en leeggehaald (het was een 'debit-card') dus de schade is gelukkig beperkt. Wel weer even een heel gedoe!

Roadtrip Marokko

Van 27 september tot 19 oktober gaan we 3 weken toeren door Marokko. We vliegen heen en terug naar/vanaf Tanger en rijden na aankomst met de klok mee langs de gebruikelijke plekken; we hebben een stuk of wat bestaande rondreizen gecombineerd en hebben een mooi rondje samengesteld. Eerder hebben we 3x gegolfd in El Jadida (de enige plek die we onderweg nog 'ns bezoeken)  en bij Agadir, maar eigenlijk - op één souk na - nog niets van het land gezien...

De eerste etappe van de reis gaat van Tanger naar Chefchaouen (het Blauwe Dorp) met een tussenstop in Tetouan. Die stop is deels voor een stadswandeling, maar ook om in de plaatselijke Carrefour de alcoholica in te slaan... Alcohol is - net zoals varkensvlees - 'haram' en mag dus door moslims niet genuttigd worden. Het wordt toeristen oogluikende toegestaan om een drankje te nemen, maar dat mag dan alleen binnenshuis en in restaurants en bars met een vergunning. Echt makkelijk om het te kopen is het bepaald niet; alleen grote Carrefours - een stuk of wat verdeeld over het hele land - hebben een verstopt apart winkeltje waar je als buitenlander bier, wijn en sterke drank mag kopen... En dat terwijl ze in Marokko naar verluid zelf mooie wijnen en lekker bier produceren!

route dag 1

Eindbestemming van de eerste dag is Aparthotel Dar Nowara in Chefchaouen, of Chef zoals de Marokkanen voor het gemaakt afkorten. (Aparthotel Dar Nowara). Dar betekent Huis en heeft vaak een binnenplaatsje; het is de kleinere variant van de Riad (een oud Marokkaans Herenhuis). Het hotel ligt net buiten de Medina (= meestal ommuurde oude stad) 

De stad staat bekend als "the Blue Pearl of Morocco" en is waarschijnlijk om religieuze redenen door de Joodse bevolking Indigo blauw geschilderd. Of het is blauw geschilderd om de muggen weg te jagen...? We zullen het binnenkort gaan zien; op de foto's ziet het er prachtig uit. Het is een oord waar veel toeristen (influencers) foto's komen maken; het advies is dan ook dat je vroeg - vóórdat de bussen arriveren -  naar de medina moet gaan. We logeren er 3 nachten en gelukkig zijn we vroege jongens...

https://gypsyplate.com/the-best-moroccan-recipes/

Van verschillende vrienden die onlangs naar Marokko zijn geweest kreeg ik te horen dat de Marokkaanse keuken weinig gevarieerd is. "Elke dag tajine met kip....." Ondertussen heb ik na een zoektocht op het internet een flinke lijst met maaltijden gevonden die ik zeker wil proberen. Waarschijnlijk voor alle 21 dagen een ander gerecht; ik hoop dat we ze allemaal kunnen vinden. Er zullen inderdaad wel een paar tajines tussen zitten, en misschien ook wel gerechten met gedroogd fruit en bestrooid met poedersuiker (niet mijn favoriet...) Maar ook met spannendere ingrediënten! 

Terwijl we bij 6 van de 10 accommodaties (geboekt via Booking.com en Airbnb) een keuken hebben zullen we deze keer weinig of niet zelf  koken. We leuk om naderhand lekkere gerechten thuis te maken.  https://gypsyplate.com/the-best-moroccan-recipes/

Moet dan nog wel eerst even op zoek gaan naar een adapter om met de traditionele aardewerken tajine op de inductie kookplaat te kunnen koken...

heeft iemand hier ervaring mee..?

Nadat we morgenochtend vroeg vertrekken (we vliegen om 07:30 uur vanaf Rotterdam) kan je Paul op de voet volgen via:  https://www.polarsteps.com/PaulSomers/13926239-marokko?s=7252C0D1-78CA-4FB0-A115-430E35D625C1 . 

Gordon in Hua Hin..?

Om kwart voor twee scheuren we de parkeergarage van de Blu Port Shopping Mall in; maar net op tijd! We willen een voorraadje wijn en bier inslaan en dat kan alleen van 11 uur ’s ochtends tot 2 uur ’s middags (en van 17:00 tot 23:00 uur). Bovendien is het de volgende dag één van de belangrijkste boeddhistische feestdagen (Makha Bucha) en dat soort dagen zijn altijd alcoholloos, dus ook de hele dag geen alcoholverkoop….Als de wijn en het bier in de achterklep liggen kunnen we op ons gemak lunchen in de foodcourt van de Mall.

makreelsalade

Daarna doen we rustig de rest van de boodschappen en slaan flink wat proviand in om regelmatig zelf te kunnen koken in het mooie huis dat we voor de komende 3 weken hebben gehuurd (OPV 429 in Orchid Paradise Homes: https://www.thaivacationhomes.com/ ) Het zelfde huis als vorig jaar; dat beviel erg goed, op de geluidsoverlast van de bouw van het buurhuis na. Nu even van tevoren gecheckt of er dit jaar ook werkzaamheden in de buurt zouden zijn. Dat was niet het geval, en het klopt: het is nu heerlijk rustig om ons heen!

OPV 429

En we kunnen lekker dompelen in ons zwembad. Dat is ook echt nodig in verband met de hittegolf die – waarschijnlijk als gevolg van el Niño“ – Thailand al een poosje teistert. Deze temperaturen  (rond de 35 °C, maar door de hoge luchtvochtigheid gevoelstemperatuur 43 °C!) worden eigenlijk pas in April verwacht. Wij kunnen er nu al van genieten…. Met de airco in de woonkamer is het lastig om onder de 28 °C komen, in de kleine slaapkamer gaat dat prima dus wel een prima slaaptemperatuur. Gelukkig krijgen we een grote ventilator te leen; dat maakt het overdag goed draagbaar. Ik ben benieuwd hoe dat het laatste weekend in Bangkok zal zijn. Echt veel wandelen is niet prettig onder die omstandigheden…

Dat winkelen doen we veelal overdekt; op de oude markt (niet airconditioned natuurlijk, toch koel), maar in Blu Port en Market Village is het heerlijk vertoeven. Volgens mij wandelen en zitten daar de meeste mensen om af te koelen. In de 2 malls hebben we vooral in de Chinese UNIQLO en Thaise concurrent AIIZ geshopt. We hebben moet vragen hoe je AIIZ uitspreekt...

100% katoen voor €15.....

Het is blijkbaar A to Z [Ee toe Zie]. En dan te bedenken dat de Thai niets met ons Latijnse alfabet hebben. Leuke kleding voor de komende zomer en vooral voor het komende tropische lustrumfeest. Zo heb ik voor mezelf, en een paar commissiegenoten, 'n paar over-the-top tropische shirts in de koffer zitten.

Ook hebben de Thai niets (misschien steeds meer en meer?) met brood. Je ziet steeds meer prachtige bakkerijen waar je de lekkerste baguettes en volkoren broden kunt krijgen. En natuurlijk allerlei gebakjes; het blijven enorme zoetekauwen! Zo zag ik bij het afrekenen van de broodjes deze  pork floss bun en ik kon ‘m niet weerstaan. Als je ook nieuwsgierig bent naar de samenstelling zoek het dan maar even op!

pork floss bun

We hebben toch weer een aantal plekken gevonden die we afgelopen jaren ( we komen sinds 2013 In Hua Hin, met uitzondering door de reis naar Zuid-Afrika en natuurlijk de 3 coronajaren) nog niet bezocht hebben. Onder andere de “abandoned temple”: daar is door iemand – in the middle of nowhere – heel veel geld ingestoken, maar dat is nu blijkbaar op en de bouw ligt stil. Het is een tikkeltje aan het vervallen, maar toch hebben we één monnik door de bosschages zien scharrelen.

Ook Gordon is hier gesignaleerd en blijkbaar als monnik ingewijd! Hij krijgt, zoals je op de foto ziet, nog steeds veel shit over zich heen en heeft-ie z’n veel besproken nieuw kapsel afgeschoren…

Gordon ingewijd...

Helaas staat de laatste week van ons verblijf hier in het teken van ’n gebroken kies… Bij de makkelijke kant-en-klare noedels van de Big C wilde ik graag een paar bbq-stokje – ook makkelijk – van de markt halen. Ziet er heerlijk uit (zie fotoalbum). Helaas zat er in het middelste worstje een stukje bot, tja kan gebeuren hè. Één van m’n kiezen was daar niet tegen bestand en brak in tweeën. Ondertussen bij 2 verschillende tandartsen geweest en - nadat we meldden dat we allebei collega’s waren – met veel egards ontvangen. De eerste collega heeft de boel met “super glue” weer gerepareerd, maar 24 uur later was-t-ie weer los. De volgende – alleraardigste - jongedame heeft (op mijn verzoek) het losse stuk verwijderd en een  noodvulling aangebracht. Prima werk, maar helaas toch wel wat napijn. En pessimistisch als ik ben zag ik allerlei spoken….  So far so good!

de man van de "super glue"

We beleefden ook een leuk moment in diezelfde week op ons favoriete strandje (Sai Noi = zand klein. sai is trouwens ook ‘bunker’). Op 9 maart om 8 uur Nederlandse tijd, 2 uur ’s middags bij ons gaat de inschrijving voor de eerste lustrumwedstrijd open en – net als bij het lustrumuitje een paar maanden eerder  - zien we de inschrijflijst vollopen op de iPad. Wat een goed gevoel geeft dat! Binnen 24 uur bijna 100 inschrijvers (momenteel 109). We hebben het aantal deelnemers verhoogd van 60 naar 84, maar nog steeds een fikse wachtlijst dus.Veel enthousiasme voor het lustrumjaar, dat doet me goed! Binnenkort weer hard aan de slag met de verschillende festiviteiten (hier in Thailand trouwens ook zo nu en dan). 

Morgen naar Bangkok en 3 dagen later naar Amsterdam. Als Lufthansa tenminste niet staakt; dat gebeurt nogal de laatste weken.

met de iPad tegen de prik nam pla...

reisverhalen en ’n beetje culi-klets

Na een mooie week op Koh Samui steken we van rechts naar links van de Golf van Thailand naar de Andamanse Zee. Onderweg rijden we langs met veel beleid uitgekozen tempels. Bij toeval vinden we een wat waar een festival gaande is. Er hangt een grote banner naast de “wihan” met een groot deel van de koninklijke familie. De jongedame linksonder is de kroonprinses: zij ligt al ruim een jaar in coma nadat ze getroffen werd door hartklachten. Probleempje is dat de 4 oudste zonen van de koning - die hij samen met z’n tweede vrouw kreeg - uit de familie zijn gezet net als hun moeder (overspel). Zijn 18 jarige jongste zoon heeft geestelijke problemen en woont al jaren in Duitsland.. Al met al er is momenteel geen kroonopvolging van de 71 jarige vorst geregeld… De dame linksboven is de koningin-moeder, die na een beroerte in 2012 niet meer in het openbaar is geweest. De koning zelf woont ook in Beieren  en heeft daar een hele vleugel van een hotel voor zijn 20 maîtresses (hoezo overspel..?). De vrolijkheid spat van de fotomontage af, maar of er reden voor vrolijkheid is vraag ik me af.

Ook het restaurant in Sichon aan de monding van een rivier komen we niet toevallig tegen; het krijgt goede recensies en heeft een leuke menukaart. Nog niet helemaal bekomen van het ontbijt bestelt Paul een paar fishcakes en  gefrituurde garnalen, door die op de kaart met foto’s aan te wijzen (da’s meestal de veiligste manier…). Maar dat gaat niet helemaal goed deze keer: er komt een mooi opgemaakt bord met rauwe garnalen! We eten echt van alles, maar dat gaat ons iets te ver. Garnalen weer terug.

Al thuis in Leiden heb ik m’n zinnen gezet op een omelet met krabvlees: in Bangkok is dat een hype bij het streetfood-restaurant van Jay Fai (= restaurant aan de straatkant) en is de bijnaam van de kleine Thaise eigenaar die met haar lasbril op - naast de omeletten een paar visgerechten uit de wok tovert - al een paar jaar een Michelinster voor haar streetfoodrestaurant heeft gekregen. Vanwege dat laatste staan er elke dag  - ondanks de fikse prijs (THB 1000 / €25 voor een omelet) - dikke rijen  Bangkokianen en toeristen buiten. Het omelet in Sichon was trouwens ook heerlijk!

Voor een bezoek aan Nakhon Si Thammarat – de hoofdstad van Nakhon Si Thammarat (alle 77 provincies hebben de zelfde namen als de hoofdsteden) – is één dag genoeg wat ons betreft. De Wat Phra Mahathat is één van de belangrijkste tempels van het land; de indrukwekkende  stupa staat helaas in de steigers. Dat hebben wij weer…. Verder genieten we 's avonds van een heerlijke kom Noodlesoup op straat bij een leuk familierestaurantje en de volgende dag van het Thaise ontbijt in het Navakitel Design Hotel; https://www.navakiteldesignhotel.com. Dat design betekent vooral veel beton en dat betekent dan weer dat het nogal gehorig is, maar dan wel weer een cool design. Het Thaise ontbijt bestaat uit een Khao Tom (rijstsoep) , heerlijke dim sums en mijn favoriet: patongo (thaise donuts met zoete geconcentreerde melk om in te dippen)  Daar lust ik wel pap van! Voor de enkele farang (westerling) in het hotel liggen er ook 2 geroosterde boterhammetjes met wat jam; die laten we links liggen.

Een andere reden om deze kant op te gaan is het Khao Luang National Park; er staan een paar mooie watervallen op ons lijstje. Bij de eerste werd duidelijk dat het park dicht is vanwege de zware regenval in de bergen. Na de ellende met het voetbalteam waarbij de voetballertjes 17 dagen vastzaten in een grot na een flash flood door regenoverlast zijn ze extra voorzichtig. Geen watervallen vandaag…. We toeren wat door de prachtige bergachtige omgeving en vinden een dorp waar durian boomgaarden in de bergen zijn. Zo is m’n dag toch nog goed en heb ik m’n jaarlijkse durian-momentje.

We zijn uiteindelijk ‘n tikkeltje vroeg bij D’Endless Resotel. De kamer is gelukkig beschikbaar; we waren – zo bleek later – de enige gasten. Het hotel ligt in “the middle of nowhere” dus we wilden graag daar dineren. Zou tot 20:00 uur kunnen, dat werd bij inchecken 18:00 uur en even later 17:30 uur . Uiteindelijk werden we om 17:00 uur gebeld dat we meteen moesten komen; vroeg dinertje en gezellig met z’n tweetjes… Omdat het die dag Valentijnsdag was sloten we af met een chocolade brownie. Romantisch etentje hoor!

De volgende dag schijnt de zon weer en is het National Park weer open! Elk nadeel heb z’n voordeel; door de overmatige regenval van gisteren zijn de watervallen flink gevuld en komen ze met veel gebulder naar beneden. En dat we in een regenwoud rondlopen is maar al te duidelijk als we de parkeerplaats oplopen en allebei flink bloeden aan de voeten: bloedzuigers...!

Na een overnachting in Krabi – in een hip en drukbezocht hotel van een nieuwe Thaise hotelketen (Blu Monkey) – gaan we de volgende dag via de Pakasai Country Club naar Koh Lanta. We hadden het hotel gekozen omdat het vlakbij de nachtmarkt zou zijn; dat bleek echter niet meer te bestaan. Het ligbad op het balkon keek uit op de markt, dus het was wat lastig om ongezien in en uit het bad te stappen. Wel leuk om zo midden in de drukke stad buiten te badderen! Overigens waren alle badproducten van het merk Banana en roken daadwerkelijk allemaal naar banaan! En naast de gratis koffie- en theefaciliteiten ook banaantjes voor het grijpen. Geinig. Het ontbijt viel een beetje tegen, maar de zoetigheden (zie foto) waren heerlijk en leuk om te proberen.

zoete ontbijthapjes in Krabi

Via Messenger boeken we een afslagtijd bij de Pakasoi Country Club; het lijkt te zijn gelukt, maar Mr Marc blijkt bij aankomst niet op de lijst te staan. No ploblum! Wanneer wij we ons om half negen melden blijkt er een handje vol spelers de baan in te zijn. We tuffen met z’n vieren in een buggy over de mooie baan en zijn tweeënhalf uur later weer terug in het clubhuis. Leuke ronde, niet geweldig gespeeld.

De volgende 4 dagen verblijven we op Koh Lanta. Zo’n 10 jaar geleden hebben we daar ook gelogeerd; we hadden toen via Airbnb een huis op palen in de zee gehuurd in Old Town aan de zuidoostkust. Heerlijk rustig en een hippieachtig sfeertje. Deze keer zitten we aan de noordwestkust in het gedeelte waar zich de meeste toeristen bivakkeren. Het Twin Lotus Resort and Spa ligt direct aan het strand en vooral het ontbijtbuffet wordt alom geprezen. Wij zijn het ermee eens; eindelijk weer ‘ns Franse kazen, vleeswaren, heerlijk brood en volop fruit en….. patongo!!

We maken een wandeling door het National Park op de zuidpunt: veel klauteren en transpireren, maar met als toegift een duik in het azuurblauwe zeewater op de plek waar de wandeling eindigt. We maken een “sentimental journey” naar Old Town en we toeren over het buureiland Koh Lanta Noi. Nog steeds is Koh Lanta veel minder druk dan Koh Samui, maar gezien de toename van het toerisme in het hele land zal ook dat wel gaan veranderen. Jammer! (

En voor je het weet zijn we weer op het vasteland op weg richting Khao Sok NP. Vanaf ons terras hebben we prachtige zichten op de bergen en indrukwekkende wolkenluchten die in de verte zeker voor onweersbuien hebben gezorgd. De volgende dag krijgen we een voedzame maaltijd voordat we naar de golfbaan gaan. De prachtig gelegen baan is ietwat vochtig en het spel weer niet optimaal maar het tropische regenwoud waar de baan in is aangelegd maakt een boel goed!

een voedzaam ontbijt voorafgaand aan de 18 holes ronde

Laatste stop van de trip is dezelfde als de eerste: The Nest Private Beach Resort. Heerlijk oord en deze keer kunnen we ook genieten van de culinaire geneugten. ’t Heeft ’n paar weken geduurd, maar nu zijn we qua gezondheid weer helemaal top!

Op weg naar Hua Hin stoppen we nog even bij de Gouden Tempel; werkelijk alles op dit terrein is goudkleurig. Alle gebouwen, beelden, noem maar op. Als we tijdens het bezoek een schilder bezig zien laat hij ons zien waar al dat goud vandaan komt: de verfpot!

wat 'n desillusie....

jungle island!

De zee was inderdaad als een spiegeltje zo glad en dus hadden we een heerlijke overtocht naar Koh Samui. Het jungle island is qua oppervlakte met 250 km² het derde eiland van Thailand; in vergelijking met 175 km² van Texel dus ook niet erg groot. De rijafstanden vallen dan ook erg mee. Helaas is het in het noorden erg toeristisch - en dus druk - en zijn de wegen niet overal goed berijdbaar (we hebben zelfs en paar keer rechtsomkeert moeten maken) 

Onder andere om de reden van de rust in het zuiden hebben we een prachtig “boutique” hotel gevonden in Thong Krut. “The Beach Samui” (https://www.thebeachsamui.com) is echt een schitterend hotelletje en – waarschijnlijk omdat we er een week verbleven (de meeste gasten waren er 1 of 2 nachten) – kregen we al lang voor onze aankomst een upgrade naar de suite met 2 slaapkamers. Heerlijk ruim met 2 badkamers (en ’n prachtige badkuip op het balkon!) een keukentje en eettafel (heb zelfs één keer een maaltijd in mekaar geflanst). Elke ochtend werd naar keuze het ontbijt op het balkon geserveerd, steeds weer ’n klein feestje. En terwijl wij lekker zaten te ontbijten liepen de boten voor het snorkelen en de lange boottrip naar het Ang Thon NP elke ochtend weer bomvol. Ons niet gezien: veel te vol en kans op slecht weer! (10 jaar geleden hadden we een onverwachte onweersbui op de terugreis na een dagje eilanden in de buurt van Krabi met een open speedboot; was geen genoegen! En gaat met enige regelmaat ook flink mis.) 

Thailand staat - terecht - bekend om z'n strenge drugswetten en 25 jaar Bangkok Hilton (de meest gevreesde gevangenis ter wereld) is dan ook bepaald geen genoegen! Maar sinds kort is gebruik van cannabis voor medisch gebruik toegestaan en zie je regelmatig "weed shops" in het stads-/dorpsbeeld. En in het kader van onze well-being is The Beach het eerste boutique hotel waar een "gelicenseerde herbalist" kruiden en cannabis producten verkoopt naast de incheckbalie van het hotel. De kant-en-klare joints gaan als warme broodjes over de toonbank. 'n Bekende geur; alsof we door Amsterdam wandelen!

ontbijten met Khao Tom garnalen en CBD-infused thee

Ook organiseren ze kookcursussen waarbij je kan kiezen tussen met en zonder CBD-infused ingrediënten. (CBD is 'n stof die voorkomt in cannabis) Ik bestel CBD-infused thee bij m'n ontbijt in de veronderstelling dat ik de rest van de dag high over het eiland zal rond hobbelen; dat blijkt helaas niet zo te zijn. Maar het schijnt wel goed te zijn voor de lever....

Ondanks het feit dat de droge tijd is aangebroken hadden we een dag of 2 harde wind en ’n paar fikse buien; we waren gewaarschuwd dat el Niño voor heet en regenachtig weer zou kunnen zorgen. De hitte valt nog wel mee en de regenval gelukkig ook. Maar voor de boottochtjes zijn wind en regen niet echt fijn; bumpy rides en weinig zicht onder water. Voordeel was dat het strand na de wind bezaaid lag met prachtige stukken (dood) koraal. Voordat we de mooiste stukken in de koffer hadden gelegd hebben we opgezocht hoe de regels zijn met koraal op Schiphol; het blijkt dat je één stukje van 3 centimeter mee mag nemen…. Dit is ‘m geworden! 

Het hotel en de naburige restaurants op het strand zijn een poosje bezig geweest om de boel op te ruimen. Het meeste koraal werd ingegraven onder een laag zand; zo hoeft het strand niet meer opgehoogd te worden. De oude Italiaan – die samen met z’n Thaise vrouw een perfect Italiaans restaurant (La Coppola) runt naast “The Beach” – vertelt ons dat al dat koraal op het strand maar één keer per jaar gebeurt, maar wel elke keer een hele klus is. Wanneer we 2 dagen later vertrekken is er niets meer van te zien! 

Van de viering van het Chinese Nieuwjaar hebben we – op de met enige regelmaat afgevuurde ‘duizendklappers’ na – niet veel gemerkt, behalve dan de zegening van de bootjes die voor het hotel in zee liggen. Een ouwe baas zit achter een tafeltje met allerlei offerandes (’n hele gekookte kip, enorm stuk crispy pork, zoetigheden, fruit en een fikse fles Thaise whiskey) een hele poos naar de boten te staren en vervolgens bindt-ie aan alle boten een paar kleurrijke linten. En hopla, het is geregeld. Bij één van de tafeltjes heeft iemand – de oude baas? – om 8 uur ’s ochtends een flink glas uit de fles geschonken… Die is ook meteen gezegend. 

(spoiler alert: In de week dat wij op Koh Samui waren begonnen in het Four Seasons Hotel op het eiland de opnames van White Lotus seizoen 3. Nadat S1 op Hawaï plaats vond en S2 op Sicilië, wordt seizoen 3 van deze geweldige serie opgenomen op Koh Samui (en op Phuket en in Bangkok). Het is een Amerikaanse komedie-drama televisieserie en volgt gasten en medewerkers van de fictieve resortketen White Lotus met alle perikelen van dien. Jennifer Coolidge was de meest favoriete actrice van S1 en S2; helaas lijkt ze aan het einde van S2 dood in zee te liggen. Zal ze er toch weer bij zijn deze keer?? Geruchten gaan… Ik had een hoopje haar op het eiland tegen het lijf te lopen, da’s niet gebeurd. Leuke serie; probeer S1 en S2 ergens te zien! Helaas alleen te zien door een abonnement op HBO af te sluiten, of via de magic fingers van Paul….)

'n witte stip op m'n voorhoofd..?!

Nou, die Lufthansa service is niet tegengevallen! Alles pünktlich natuurlijk (hoewel ze ’n paar dagen later maar weer ‘ns gingen staken…) en verwennerij op het “upperdeck”.  Mooie Franse wijnen bij de voor- en hoofdgerechten en een Duitse zoete wijn bij het dessert. Het cognacje  (in combinatie met een half slaaptabletje) sloeg goed toe en zorgde ervoor dat we zo maar zo’n 5 uur hebben geslapen op ons flatbed. Uiteindelijk kwamen we een half uur eerder aan dan gepland, via de fast-track snel door de immigration en door de priority koffers en golfbags als eerst op de band. Paul had nog maar net tijd genoeg om geld te pinnen en een simcard in z’n telefoon te laten zetten. Ten slotte werkte Hertz Thailand ook nog goed mee en reden we na 5 kwartier voor bij het hotel; lekkere ontvangst-mocktail bij het zwembad….

mocktail, welkomstdrankje

De volgende dag een korte rit van 3 uur naar Hua Hin. Het kuchen begon al rap en we gaven de schuld aan het hoge percentage fijnstof en de airconditioning in de auto; het kuchen veranderde in blaffen en achteraf blijkt het een vliegtuig-verkoudheids-virusje te zijn geweest, waar we – nu ruim een week later - nog steeds last van hebben… De aankomst-darmprobleempjes sudderen ook nog even door.

Onderweg bezoeken we 2 bijzondere tempels; de tweede is een Chinese tempel - geheel in het teken van de aanstaande jaarwisseling - vol versiering en vuurwerkknallen! Met enige terughoudendheid lopen we richting de tempel. Van verschillende kanten zie ik mensen met hun wijsvinger naar het voorhoofd wijzen en mij vervolgens toeknikken dat we naar binnen kunnen. Bij het Boeddhabeeld word ik op een trapje gezet en de wijsvinger van Boeddha  wordt met en fikse kwast witte verf ingesmeerd. Vervolgens moet ik met m'n voorhoofd tegen de witte wijsvinger aanleunen. Krijg ook nog een handgevlochten geluksamulet met 5 witte kralen in m'n knuisje geduwd. De vijf kralen vertegenwoordigen vijf zegen, levensduur, rijkdom, welvaart en geluk. Toen ik dit las heb ik 'm maar weer snel omgedaan!

zie de linker wijsvinger van de boeddha..

De plannen die we hadden voor deze 3 dagen Hua Hin zijn helaas niet allemaal doorgegaan. Zo wilden we graag weer ‘ns gaan golfen op de Eagle Milford Golfcourse. Dat was in 1999 – de eerste keer dat we in Hua Hin waren – onze favoriete baan in de omgeving. Helaas is de baan in de loop der jaren volledig verwaarloosd en hebben we een paar keer meewarig naar de baan staan kijken. Nu heeft een Koreaanse Investering Maatschappij de boel opgekocht en is de naam omgedoopt tot Hua Hin Korea Golf Club. We hebben al eerder verteld dat veel golf-regio’s worden overspoeld door Koreanen (want goedkoop golfen in vergelijking met golf in Korea). Het schijnt nog steeds niet helemaal top te zijn (terwijl de Koreanen daar wel prijs op stellen, me dunkt), maar met lage tarieven proberen ze wel weer spelers te lokken. De huidige aanbieding THB 800 (= ongeveer €25 voor 18 holes, buggy en caddie) is een schijntje en we wilden weer ‘ns zien hoe mooi de omgeving was. Na onze trip van ruim  3 weken strijken we weer neer in Hua Hin en gaan dan zekere naar Milford. Nu hadden we helemaal geen puf daarvoor. Het blijkt dat een andere mooie baan (bij het Kaeng Krachan NP) die sinds de corona-periode dicht was en nu overgenomen is door de Koreanen; daar nu al grote groepen met Koreanen en dus een overvolle baan. Ze verdwijnen meestal half februari, dus dan nog maar ‘ns gaan kijken. Zelfs ons favoriete strandje vonden we te ver onder de huidige omstandigheden, maar genoeg redelijke andere stranden in de buurt…

eindelijk -na ruim 10 jaar - Soi 88 ontdekt, ..

Waar we gelukkig wel toe gekomen zijn is de nightmarket  in Hua Hin (drukker dan ooit) en voor het eerst naar de foodcourt bij Soi 88 geweest. Al die jaren al eens naar toe willen gaan, maar omdat we niet graag in het donker rijden is het er nooit van gekomen… Dat is jammer, want het is een geweldige – en niet al te toeristische – foodcourt met authentieke gerechten en leuke muziek. Nu ’n paar minuutjes wandelen. (of kort ritje met de song taew).

Op zondag begint de echte rit; 2 dagen etappes van 4 uur rijden. De wegen zijn nog steeds oké en de rijstijl van de Thai idem dito. Zelfs de benzineprijs (€1 per liter ) is niet veel veranderd. De eerste etappe – vlakbij Chumphon – was een geweldige vondst. The Nest - een vrij nieuw hotel - aan een prive-strand – bleek een echt tropisch oord te zijn. Wel bijzonder dat de communicatie voornamelijk via Google Translate gaat. Maar alla, iedereen alleraardigst!

De tweede stop – Ma Lay Resort in Ban Pheng Krong – was simpel maar op slechts 10 minuten rijden naar de pier voor de ferry naar Koh Samui; erg praktisch dus! Het woord “resort” is ietwat teveel gezegd voor de 5 kamertjes (onbegrijpelijk hoe ze die foto’s kunnen maken!) en het simpele ontbijtje. Maar ook hier weer alleraardigst! (behalve dan de insecten die ons ’s nachts volledig hebben lek geprikt met bulten als resultaat die we nog nooit hadden gezien…)

garnalenvister; 6 uur 's ochtends voor Ma Lay

Op deze vaarroute tussen Donsak naar Koh Samui (anderhalf uur varen) zijn een paar maanden geleden  tijdens een zinderende storm 4 of 5 speedboten en ferry’s omgeslagen; in combinatie met de wonderlijke insecten zorgen die zorgen voor een onrustige nacht. Als we op staan is de zee volledig vlak; we zullen zien hoe het af zal lopen….

voorpret!

Over een paar uurtjes vertrekken we voor de 10^e keer naar Thailand en komen de “polarsteps” van Paul weer in beweging. (https://www.polarsteps.com/PaulSomers/10088295-thailand-2024?s=36077EA3-CEAA-45EA-AD42-1A55B7901223 ) Voorlopig alleen maar veel vliegkilometers voordat er daadwerkelijk steps gezet gaan worden.

We vliegen deze keer met Lufthansa; daar vonden we 7 maanden geleden een prachtige deal! De luchtvaartmaatschappij had toen net besloten om de A380’s (de “dubbeldekkers”) – die tijdens de corona-jaren waren opgeslagen in Spanje – maar weer ‘ns te gaan gebruiken. En nu vliegt het kolossale toestel vanuit München op en neer naar Boston, New York, Los Angeles en Bangkok. In het begin hanteerden ze geweldige prijzen, zodat we nu 2 businessclass stoelen op ‘the upperdeck’ hebben voor de helft van de reguliere prijs! Nog wel ’n tikkeltje prijzig, maar in het kader van ons beider 65^e verjaardag vonden we dat ’n mooi verjaarspresent.

voorpret is de halve pret!

De businessclass biedt veel voordelen; het mooiste vinden we de ‘full flat’ stoelen; eenvoudig verstelbaar tot een volledig plat bed. (en ook nog ‘ns met een lekker kussentje, lakentje, dekentje en zelfs een pyjama shirt…) Heen en terug hebben we een nachtvlucht, dus een paar uur slapen maakt de reis een stuk prettiger. Maar ook de lounges, de priority lanes op de vliegvelden en de culinaire hoogstandjes en alcoholische versnaperingen maken er een feestje van. ’n Mooi begin van een mooie reis.

(bovendien mogen we ieder 2 stuks ruimbagage van 32 kg elk meenemen: Paul’s koffer en golfbag wegen samen 25 kg, die van mij 27 kg, dus dat voorrecht is aan ons niet besteed. In plaats van 128 kg van ons samen dus maar 52 kg in het ruim...)

We pikken meteen de auto op bij het vliegveld en rijden in 10 minuten naar het eerste hotel ((The Park Nine Hotel Suvarnabhumi) en rijden de volgende dag voor 3 nachtjes door naar Hua Hin (G Hua Hin Resort & Mall) om weer even te acclimatiseren aan het tijdverschil en vochtige warmte. Vervolgens zakken we af richting het zuiden; eerst langs de Golf van Thailand naar Koh Samui (via Chumphon (The Nest Private Beach Resort) en Nangkham Beach (Ma Lay Resort). Na een week op Koh (= eiland) Samui (The Beach Samui) rijden we dwars door de “slurf van de olifant” (zie kaart hieronder: de vorm van Thailand is als een olifiantenkop met een slurf richting Maleisië) naar Koh Lanta in de Andamanse Zee. Tussenstops in Nakhon Si Tammarat (Navakitel Design Hotel), Lan Saka District  (d ‘Endless Resotel) en Krabi (Blu Monkey Hotel). Op Lanta logeren we een paar dagen in the Twin Lotus Resort & Spa: we zijn eerder op Koh Lanta geweest en vonden het een heel relaxed eiland (dat waarschijnlijk in schril contrast met het super toeristische Koh Samui)

Dan weer richting Hua Hin. Via Khao Sok (Belong Jin the Dam Resort) en Chumphon (The Nest Private Beach Resort). Tijdens de trip golfen we bij Krabi (Pakasai Country Club)  en bij het Kaho Sok National Park (Ratchaprapha Dam Golf Course).

In Hua Hin hebben we weer het prachtige huis geboekt waar we vorig jaar waren. We gaan er maar vanuit dat er deze keer geen werkzaamheden in de buurt zijn…. Als afsluiter 3 nachtjes in het Tower Club  at lebua in Bangkok met prachtig uitzicht over de Chao Phraya Rivier. (’n beetje afhankelijk van de hoogte van de fijnstof percentages; dat is hier in de droge tijd regelmatig veel te hoog in verband met de grootschalige verbranding van landbouwafval en bosbranden. We hebben de FFP2 mondmaskers – deze keer niet tegen corona – toch maar weer in de koffer gestopt)

Over 11 dagen (zaterdag 10 februari) vieren de Chinezen de overgang naar het nieuwe jaar en aangezien er ruim 7 miljoen Chinezen in Thailand wonen (bijna 15% van de bevolking) wordt dit feest groots gevierd. We zijn op die dag op Koh Samui; ons hotel daar is op loopafstand (via het strand) van een grote Chinese tempel, dus we zullen wel het één en ander meekrijgen. Iedereen alvast een gelukkig nieuwjaar; het jaar van de draak. In China wordt de draak geassocieerd met voorspoed en succes, het staat symbool voor kracht en moed.

Ik ben geboren in het jaar van het varken. Volgens Wikipedia zijn mijn karaktereigenschappen: "tolerant en begrijpend. sensueel, geestdriftig, aardig, sympathiek en waarheidsgetrouw, gesteld op gezelligheid en lekker eten, goedgelovig en naïef ". Ach ja, ik heb nooit zo geloofd in sterrenbeelden en de dierenriem....