marc en paul op reis

Na 3 hectische dagen Fez reizen we door naar de muisstille woestijn bij Merzouga. De rit in één keer zou zo’n 9 uur duren dus we hebben een tussenstop ingebouwd in Er Rachidia. Ik had het idee dat het een rustig Berber-dorpje zou zijn, maar het bleek een drukke stad te zijn met veel volk uit de wijde omgeving. Maar wel even lekker zwemmen en uitgerust, ’n lekker Marokkaans ontbijtje (standaard veel zoetigheid, 1 driehoekje “la vache qui rit”, wat olijven, dadels en een eitje) en de volgende dag weer verder.

De eerste etappe was ook al iets langer dan gepland. Dat komt deels door de drukke ochtendspits van Fez, maar ook door het feit dat het voornamelijk tweebaanswegen zijn richting het zuiden en er veel vrachtwagens onderweg zijn. Ook zijn er om de haverklap politieposten (tientallen…) die je binnen 100 meter moet benaderen van 60 tot 40 tot 20 km per uur en uiteindelijk moet je stil staan voor een stopbord. Onze buurtjes hadden dat niet gedaan en hebben ons gewaarschuwd dat je een bon krijgt als je door rijdt; stoppen en wachten tot je doorgezwaaid wordt! Daarvoor dus geen bon gekregen, maar wel een bon voor een snelheidsovertreding (69 in plaats van 60) De snelheid verandert zo nu en dan ook om de 100 meter! Eigenlijk is dat levensgevaarlijk want je blijft naar je dashboard kijken in plaats van naar het verkeer. Awel, de schade bleek bescheiden te zijn DHS 150 (zo’n € 15,00), maar wel weer 20 minuten verder.

Halverwege de middag worden we door Ismael bij het pick-up point aan het begin van de woestijn opgepikt met z’n 4x4. Aardige knul en goede chauffeur met z’n teenslippers aan en met één vinger sturend terwijl hij met de andere hand belt en appt terwijl we door ruw terrein rijden. Maar niet over nadenken en riemen vast (is niet nodig vindt-ie…). De volgende dag rijden we zo’n 5 uur met hem rond in de woestijn en blijkt het dat hij – op bezoek bij een nomaden familie – ook mooi op z’n Marokkaans thee kan schenken!

De tenten ( 8 in totaal met zo’n 14 gasten elke nacht) zijn overdag bloedheet, maar koelen ’s avonds heerlijk af zodat ik zelfs het deken uiteindelijk over me heen trek. Eenmaal buiten wordt je aangevallen door honderden vliegen, maar ook daar kan je aan wennen. En het wordt altijd weer half zes. En hoewel ze zelf alleen Berber Whisky (muntthee…) en wat frisdrankjes en water serveren, mogen we zonder problemen de meegenomen blikjes bier en Jonge Bols in hun koelkast leggen. 

De bezigheden bestaan voornamelijk uit kameeltochtjes (er zijn eigenlijk alleen maar dromedarissen, maar zij en de kamelen heten in het Engels allemaal “camels”) of wandelingen de duinen op voor de zonsondergang en zonsopkomst. Dat is werkelijk een wonderbaarlijke ervaring en de duinen zorgen echt voor wow-momenten! Bovendien hebben we veel mazzel met 2 mooie zonnige dagen. Dat was op onze vertrekdag wel anders. Het heeft bovendien onlangs 2 keer erg veel geregend (en ze verwachtend komend weekend nog meer neerslag); de afgelopen 10 jaar heeft het niet meer geregend. Ismael heeft in 2013 voor het laatst regen gezien…. Nu zie je de woestijn op verschillende plekken langzaam groen worden en over een paar weken verwachten ze veel bloemen. Ook zijn er verschillende meertjes ontstaan. Bijzonder om de Sahara groen te zien!

onheilspellende luchten en wegtrekkend noodweer...

De volgende bestemming is de Dadès-kloof; al weer zo’n mooie plek. Onderweg worden de luchten steeds onheilspellender; uiteindelijk een paar kleine buitjes en gelukkig de laatste stuiprekkingen van heftig weer. Ze zijn overal al begonnen met het verwijderen van de modder van de overstromingen. De regen trekt verder naar de woestijn...

Bij aankomst in het Hotel Riad Bahammou is de voertaal - zoals gebruikelijk - Frans en ik kan me daar met wat lef wel aardig uit m'n woorden komen. Maar op een gegeven moment vroeg ik de receptionist  of hij wellicht Engels sprak. Hij barstte in lachen uit en zei dat-ie prima Engels sprak en net als ik moeite had met Frans. We hebben wat afgelachen en bij vertrek omhelsd; maar dat kan ook zijn omdat-ie een goeie review wil hebben bij Booking.com. Ook de Gouvernante en Ismael hebben meerder keren gevraagd om een review. Nu was ik al van plan om voor beiden een hele goeie review te schrijven, maar het kost altijd veel tijd dus dat moet maar even wachten. Het is duidelijk dat de concurrentie groot is ondanks het grote aantal toeristen.Ook vanuit de kloof een 3-uuur durende – wandeling naar de Monkey Fingers gemaakt. Ruim 18.000 stappen maar zeer de moeite waard: werkelijk ‘n schitterende en bijzondere bergketen. Wow!

Hotel Riad Bahammou

Vandaag (dinsdag 8 oktober) de Route van de 1000 kasbahs gereden. De meesten vanuit de verte gezien maar in Skoura de  Kasbah Amridil bezocht.Eindbestemming van die dag is Ouarzazate; de stad van de filmindustrie van Marokko. De prachtige kasbahs in de stad zijn regelmatig achtergrond van films als Gladiator, James Bond, Indiana Jones en series als Game of Thrones. 

Nadat we wat alcoholica aangeschaft hebben bij de plaatselijke Carrefour zijn we aangekomen bij de mooiste kasbah  van onze hele reis: Kasbah Tamsna. Een boutique hotel met 14 kamers. Echt geweldig en jammer genoeg voor maar één nacht. Daar horen we van andere reizigers dat hun bezoek aan de woestijn geannuleerd is in verband met overstromingen. Mazzel gehad!

Ik zag dat de komende weken geen kamers beschikbaar zijn in het hotel; bij het vertrek horen we dat er binnenkort een Amerikaanse film wordt opgenomen en dat de crew alle kamers zal bezetten. En ook dat we gisteren bij het diner de filmster Sam Worthington hebben zien zitten. Hoofdrolspeler van Avatar 1 en 2, dus geen wonder dat we hem niet herkennen....

Morgen weer naar de hectiek, nu van Marrakesh. Ook daar hebben we een bijzondere Riad -inclusief zwembadje en midden in de medina - voor onszelf (via Airbnb).

groeten vanachter de laptop en de granaatappel