chocola en....

Een dag nadat we langs de prachtige kliffen van het Tasman NP schommelden lopen we op diezelfde kliffen; hole 8 (par 3, 124 meter) van de Tasman Golfclub gaat van de ene naar de andere klif. Werkelijk ’n spectaculaire hole. De rest van de baan is ook mooi en erg rustig; de spelers die we tegenkomen stellen zich keurig voor en maken ’n praatje. Dat is nog ‘ns een gastvrije ontvangst! Er zijn op dit eiland – met nog geen 500.000 inwoners – 76 golfbanen terwijl we in Nederland met ons 17 miljoenen 153 banen hebben. Hier zijn het vooral 9-holesbanen en maar 14 18-holesbanen. Voor donderdag hebben we om 08.00 uur een afslagtijd op de schitterende 18-holes Tasmania Golfclub (zie “leuke links”); was ’n gedoe om te regelen aangezien het dan damesochtend is en de dames graag geen andere spelers in de buurt hebben. Waar hebben we dat meer gehoord…?! De Tv uitzendingen staan inmiddels bol van de Presidents Cup; de Amerikanen hadden gisteren het lef om in Australische kleuren te trainen… Ook het bezoek van Obama aan Australië is natuurlijk groot nieuws. ’t Zou me niets verbazen wanneer hij komend weekend Melbourne aandoet voor de Cup.

Dinsdag bezoeken we ook Port Arthur, het toeristische hoogtepunt van Tasmanië en dus een must-visit. Het zijn de restanten van een nederzetting waar halverwege de 19e eeuw het Engelse uitschot gevangen werd gehouden. Inmiddels, na vandalisme en bosbranden, is daar niet veel van overgebleven, maar mooi gerestaureerd en door de manier van presenteren geeft het een prima beeld van hoe het er in die tijd aan toe ging.

Inmiddels zijn we voor de laatste 3 dagen Tasmanië in Hobart beland; eigenlijk zo’n beetje de enige echte stad op het eiland. En, zoals blijkt, een hele leuke stad met veel oude gebouwen en gezellige haven. We rijden eerst Mount Wellington op voor de prachtige vergezichten over de stad en verre omgeving. Bij de foto’s moet je wel een straffe ijskoude wind bedenken en een fotograaf die in z’n shorts tamelijk underdressed was…

Woensdagochtend om 9 uur zitten we – als ware chocaholics (nog zo’n nare verslaving….) – al bij de demonstratie en proeverij van de Cadbury chocoladefabriek. Valt wel wat zwaar op de maag zo vroeg in de morgen…. Om maar niet te spreken over de zwarte muur met witte gipsen afgietsels van 150 verschillende vagina’s; da’s pas schrikken! Overigens is het MONA (Museum of Old and New Art), waar we tegen dat work of art aanliepen ‘n schitterend en gloednieuw museum iets buiten Hobart. Hoogtepunt is ook hier het voederen. Eén van de kunstwerken – Cloaca Professional – wordt 2 per dag gevoerd (en poept één keer per dag, om 14.00 uur) en krijgt ’n heerlijke wrap en ’n toetje uit het museum-restaurant. Vervolgens werkt het kunstwerk als spijsverteringskanaal; je moet maar op ’t idee komen…… ’n Museum van wereldklasse!


Staan nu op een camping onder de startbaan van het vliegveld (gelukkig landen en vertrekken er per dag maar ’n handje vol vliegtuigen) en leveren morgen, na ons rondje op de Tasmania Golfclub de RV weer in en vliegen vrijdag door naar de familie in Melbourne. (wordt nog even spannend hoe ze bij Maui met ’t deukje om zullen gaan…)
Ondertussen kijken we, met ’n borrel in de hand, naar de openingsceremonie van de Presidents Cup. Helaas zijn de weersverwachtingen voor zaterdag niet geweldig, dus ga op TV op zoek naar de blauw-groene paraplu van Deloitte om ons te spotten!