code geel!

En jawel, de wind trekt weer lekker aan voor de reis naar het vasteland. Het redelijk kleine bootje met ruim 100 Fransen en 2 Nederlanders  gaat de 20 minuten van de overvaart flink heen en weer…. De “stagiair” – het staat met grote letters op z’n werkkleding – moet zich blijkbaar bekwamen in het door de boot te lopen onder zware omstandigheden. Hij loopt rondje na rondje en heeft soms moeite om z’n evenwicht te houden. Hij blijft echter braaf doorlopen. Als dit ook al de les “stel de passagiers gerust tijdens woeste wateren” dan is-t-ie niet geslaagd. Zijn gezicht sprak boekdelen; erg blij was hij niet en beslist dan ook niet geruststellend.

Maar afijn we zijn weer heelhuids overgekomen en binnen 20 minuten rijden we naar “le Domain de l’Ilet”. Een viertal prachtige huisjes, die onderdeel maken van een biologische boerderij. Ze zijn gloednieuw en zijn voornamelijk opgebouwd met teakhout van het ‘domein’, en er is ook een waterleiding aangelegd voor regenwater (awel, er valt deze dagen – vooral ’s nachts – voldoende regen om de wc door te spoelen en de afwas te doen). Het uitzicht over de Caraïbische Zee – met de mooiste zonsondergangen en regenbogen  – is geweldig en de “bac à punch” (mini-zwembadje) is heerlijk om in te dompelen en af te koelen. 

Vlakbij la Soufrière (vulkaan), verschillende watervallen (Nationaal Park) en leuke strandjes met goeie snorkelmogelijkheden. Kortom, een heerlijk oord voor de komende 10 dagen. En veel fruit om ons heen; ze kweken passievruchten, guaves (het gezondste fruit dat er is en onder andere essentieel is voor gezonde haargroei; Google maar ‘ns), mango’s, kokosnoten, bananen … Onlangs kwam Caroline – de “boerin” – met een bak vol uit de boomgaard. Verwennerij!

guaves en passievruchten

En wat betreft verwennerij; we rijden in 5 minuten naar een schitterende Super U, één van de mooiste supermarchés op Guadeloupe! Ik zou haast willen zeggen het Walhalla…. En hoewel er ook hier zo nu en dan iets niet leverbaar is is het assortiment uitgebreid; in al die kleine supertjes op de eilanden is niet veel soeps te kopen en zijn de schappen vaak leeg. (op Les Saintes bijvoorbeeld waren de eieren een paar dagen op en ze zouden rond 18:00 uur geleverd worden; toen we om half zeven gingen kijken lag er nog één doosje in de schappen op ons te wachten)

En wat betreft de vulkaan: we waren nog maar net gesetteld en zaten op de veranda Facebook en dergelijke te checken. Via een Facebookgroep was er een officieel bulletin over verhoogde seismische activiteiten in de vulkaan geplaatst; code geel voor een eventuele vulkaan uitbarsting! En het bleek al rap dat we in Saint-Claude midden in de lavastroom zouden zijn. Gelukkig hebben we er inmiddels niets meer over gehoord en is het dus waarschijnlijk niet tot code oranje gekomen! (wel dezelfde dag nieuws gehoord over een aardbeving op Martinique;  de afstand van daar tot hier is even ruim 100 km, alleen Domenica ligt tussen de 2 Franse eilanden in) Toch wel even schrikken....

lavastroom....

Op dag 3 zijn we op pad gegaan naar 2 watervallen (les Chutes de Carbet). Nummer 3 – later in de week gepland naar toe te gaan – blijkt als gevolg van de vele regenval te zijn gesloten. Waterval 2 is vanaf het informatiecentrum op een aftstand van 20 minuten wandelen over een mooi pad, voor 1 hadden we 3 uur extra berekend. Al na zo’n 20 minuten van de klim naar 1 besloten we om om te keren omdat het pad erg modderig was en de keien glad door de regen waren. Jammer, maar veiligheid voor alles! En juist tijdens dat stuk, enigszins gehaast door een tegenligger, maak ik een glijder en beland ik met een smak op m’n rug. Tijdens de val zag ik mezelf al in de ‘trauma-helikopter’ liggen…. Maar ja, gelukkig zei dokter Somers dat er niets aan de hand was. Het enige is dat m’n rug net boven m’n bekken pimpelpaars is geworden en volgens de diagnose van dokter Somers (en zo nu en dan ’n foto als bewijs) wordt dat nog wel steeds erger, maar de dokter had gelijk: gelukkig niets aan de hand.

2 Dagen later zijn we dan ook vol goede moed naar de Soufrière gereden voor een beklimming naar de top op 1467 meter. We hadden een wandeling met gids geboekt voor vrijdag (leuke bijkomstigheid is dat je met een gids de krater in mag, met gasmaskers op). Maar omdat ik geen idee had hoe het zou gaan met m’n rug en omdat Meteo France de hele dag regen had voorspeld voor op de vulkaan voor vrijdag (en mooi weer voor woensdag!)

Nu is het bekend  dat de top van de vulkaan maar 7 dagen per jaar zichtbaar is, dus houd rekening met het ergste. Zelfs de mooiste dag van de week (volgens Meteo France) liepen we al rap in harde wind, mist en soms venijnige buitjes te sjokken over de keien en waren zeker niet de enigen. Dat was de reden waarom we er al om half acht waren; als je te laat komt dat moet je langs de weg parkeren en tik je er zo een kilometertje bij. Ik denk dat er zo’n dag 150 wandelaars omhoog gaan. Sommige sportievelingen half rennend, ’n enkeling met slippers of een galant wit cocktail jurkje. Soms met jonge kinderen of oude baasjes (nog ouder dan wij..) Soms onbegrijpelijk; wij hebben het gehaald tot een paar meters onder de top, maar de laatste klim was te heftig in de stromende regen. Was ’n moeilijk besluit om terug te gaan, maar we hebben wel meer vulkanen beklommen. Onder het motto “been there, seen it en done it” Klinkt wellicht blasé maar het was wel een goedmakertje voor onze te vroege terugkeer. Tijdens de terugtocht (eigenlijk nog lastiger dan de tocht omhoog, kost wel minder energie) komen we een Amsterdams echtpaar tegen die we een dag eerder tijdens de Engelse tour bij de Bologne Rum destilleerderij spraken. We krijgen het idee dat ze geen idee hebben waar ze aan begonnen; wij zijn op z’n minst goed voorbereid op pad gegaan.

Overigens dus maar 7 dagen per jaar zichtbaar die top? Wij hebben 'm vanuit de boomgaard - in de verte - gezien. Maar toch!

daar is-t-ie!

De volgende dag –  het is inmiddels donderdag –  is rustdag! De ‘boerin’ heeft ons via WhatsApp een enorm aantal goede tips gestuurd; één leuke is het strandje “Petite Anse”. Inderdaad een klein en zeer populair strandje, waarschijnlijk vooral omdat je er zo mooi kan snorkelen! Er zijn ook 2 razend drukke restaurants.

De volgende dag gaan we op herhaling want het is inderdaad lekker toeven  daar.  We schuiven aan bij Chez Chantal en er wordt voor ons een extra tafeltje tevoorschijn gehaald; druk dus. We bestellen een biertje en een Ti' Punch (het lokale aperitiefje bestaand uit rum, rietsuiker en limoensap).  Vreemd genoeg wordt er naast alle andere ingrediënten een (liter) fles rum o0p tafel neergezet. Geen idee wat je mag inschenken en ben maar bescheiden gebleven. Op ander tafels zie ik dat er meerdere keren ingeschonken werd…. Maar ja met een alcoholpercentage van 50% val je dan toch wel heel snel in slaap! 

beetje bijschenken....?

Na dat ene drankje hebben we niets meer gehoord van Chantal en na een uur wachten hadden we nog steeds niet onze met beleid uitgekozen gerechten kunnen bestellen… Op hoge poten bij de bar maar wat accras (die pittige oliebolletjes) besteld en afgerekend. Jammer want ik had me verheugd op het proeven van de Rougail Saucisse en het gerecht af te vinken.

Morgen weer aan de wandel!