24 uur lekker koel!

De mededeling dat de rit van 140 km naar Dalat 4 uur zou duren gaf al te denken, dat er om 8 uur een grote 4-WD klaar stond des te meer. De aap kwam al gauw uit de mouw; het was 40 km rijden om op de “new road” te komen. Door dorpjes, over erbarmelijke weggetjes en achter ossenwagens aan … Gelukkig was de chauffeur aardig op de hoogte van het kuilenpatroon. Enfin, eenmaal aangekomen bij de new road – die in 2007 geopend is – bleek zelfs deze weg op meerdere plaatsen weg te zijn. Landslides hadden er voor gezorgd dat we soms tot de assen door de enorme plassen en blubber reden. Na verloop van tijd kwamen we hoger in de bergen en het regenwoud; de weg werd beter maar de dikke mist maakte doortuffen niet mogelijk…. Uiteindelijk rijden we door een prachtig berglandschap. Na 2 weken vochtige warmte loopt iedereen opeens met truien en winterjassen. Dit was een van de redenen waarom de Fransen Dalat hebben gesticht om in de zomer te ontsnappen aan de hitte in de steden. Er staan veel franse villa’s en een zomerpaleis van de laatste koning. (de gids noemt de architect steevast Art Deco, en hij had nog wel 4 jaar Engels gestudeerd….) Bovendien is de grond vruchtbaar waardoor er veel groenten, bloemen, koffie en thee geteeld worden. De valleien staan werkelijk nokvol met kassen. ’t Is een geliefd vakantieoord voor de Vietnamezen, vooral voor huwelijksreizen.

Bij aankomst bij het Ngoc Lan Hotel blijkt dat de volgende etappe (over ’n zelfde soort weg) naar Ho Chi Minh City (de meeste Vietnamezen noemen HCMH nog steeds Saigon) 7 à 8 uur zal duren; we vinden het geen goed idee om morgen eerst ’s ochtends een stadstour te maken en dan pas om 13.00 uur (en dus het laatste deel in het donker) naar het zuiden te rijden. Een paar telefoontjes later staat er plotseling een gids met chauffeur op de stoep en rijden we de volgende dag al om 8 uur naar Saigon. We hebben medelijden met de chauffeur uit Nha Trang; zo gauw de bagage uit de auto is gehaald stapt hij weer achter het stuur en maakt-ie rechtsomkeer... De stadstour leidt langs het “Crazy House” (’n door ’n vooruitstrevende architecte ontworpen hotel in de stijl van Gaudi), het zomerpaleis en de “Valley of Love” (een extreem kitscherig park voor de verliefde Vietnamezen) en nog maar eens ’n enorme Buddha). We maken kennis met Dic ; hij zal ons de komende 6 dagen rondrijden met z’n spiksplinternieuwe minibusje. Na afloop van het tochtje laat Marc z’n voeten masseren door Dr. Fish; in de spa staat een aquarium met een paar honderd visjes die voor € 2 zo lang als je wilt aan je voeten knabbelen. Maf gevoel! Gelukkig hebben we geen dure kamer met ‘lakeview’ ; het meer staat helemaal leeg aangezien ze bezig zijn met de aanleg van een nieuwe dam. We hebben dan weliswaar geen ‘lakeview’, 't is wel kleurrijk !


De volgende dag blijkt de weg naar HCMC ’n stuk beter en uiteindelijk doen we er ook maar 6 ½ uur over. “t is een afwisselende tocht; eerst langs uitgestrekte koffie- en theeplantages en door leuke provinciestadjes, later langs rubberplantages en uiteindelijk ’n heel stuk “voorsteden” van HCMC. In de koffiestreek blijken, wat eerst mooi aangeharkte voortuintjes lijken, enorme zeilen met drogende koffiebonen te zijn. Huis na huis, dorp na dorp, Vietnam is – na Brazilië – dan ook de 2e koffieproducent van de wereld!


De’city-view’ kamer in het “Majestic Hotel” (weer zo’n prachtig hotel uit het begin van de vorige eeuw, ook ontworpend door Art....!) kijkt uit op een bouwput en een oninteressante straat. Met enig onderhandelen weet ‘Mr Marc’ (Akkerman is blijkbaar wat lastiger) een leuke upgrade te ritselen naar een ‘river view’ kamer. Vanaf het balkonnetje hebben we prachtig zicht op het chaotische verkeer op de weg en de veerponten op de rivier.